ROUTE 1:  VAN TROIS PONT VIA MONT DE FOSSE EN RUISSEAU DU ME 

Vertrekpunt: Spoorwegstation in Trois Pont
Hoogteverschil: 180 m
Duur: 1'10 uur.
Kaart: NGI 55/3-4 en 49/7-8

Een bewolkte dag in november 2002. Haast veertien dagen onafgebroken regen gehad maar vandaag zou het droog blijven. Ik sta aan het spoorwegstation van Trois Pont, snuif  de vochtige herfstlucht en geniet van de herfstkleuren op de bergflanken rondom dit Ardeens dorp dat heel wat toeristische ambities koestert.

Ik wandel in Noordelijke richting naar het centrum van het dorp en moet hierbij  de brug over de rivier de Salm over. Door de overvloedige regenval is de rivier gezwollen en daardoor bijzonder indrukwekkend.
Aan het eerstvolgende kruispunt draai ik links om een tiental meter verder via het zebrapad  de andere zijde van de baan te bereiken. Hier staat het postkantoor en links ervan gaat een weg in Westelijke richting naar boven. Ik kom voorbij de kerk van Trois Ponts.

Op het einde van de weg kom ik aan een T-splitsing. Ik draai linksaf en begin nu aan een zeer steile klim. Soms zijn er aan de linkerzijde zijwegen, maar volgens plan moet ik steil naar boven en als je even omdraait dan merk je dat je snel hoogte wint. Snel is wel relatief, want mijn conditie is ook niet meer wat ze vroeger was. Een scherpe bocht naar rechts dan weer naar links. Nu wordt de weg wat minder steil en kan er genoten worden van de kleurrijke panorama's nabij het gehucht Mont de Fosse.

Er is weinig autoverkeer en ik blijf deze rechtdoor volgen tot ik op een grotere baan uitkom. Ik draai hier rechts en volg deze baan een driehonderdtal meters. Ze daalt heel lichtjes tot ze een bocht maakt. Hier bemerk ik nieuwe verkaveling met moderne villa's in de typische Ardeense stijl. Net voorbij de bocht en voor de eerste villa neem ik een kleine wegel links.

Dit is het einde van de verharde weg. Vanaf nu zijn het nog veld- en boswegels tot de hut. Op een zonnige zomerdag zal dit en ideaal wandelpad zijn. Nu ligt het pad er redelijk zompig bij. Niet dat je er laarzen voor moet aantrekken, maar degelijke wandelschoenen zijn onontbeerlijk.

Deze route is uitermate gevarieerd. Je doorkruist weidelandschappen, donkere naaldbossen en loopt langs klaterende riviertjes.  Alhoewel je af en toe een gele driehoek tegenkomt met daarop een richtingaanduiding, is de route niet bewegwijzerd.

Van Mont de Fosse vervolg ik mijn weg naar het riviertje de Mé. De weg loopt door een dennenbos waar je elk ogenblik everzwijnen verwacht te zien. Hoewel het nog vroeg in de ochtend was, en ik stilletjes en alleen door dit prachtig natuurgebied wandelde, heb ik geen wild gezien.

Aan het riviertjes de Mé zou je de brug willen opgaan om de weg aan de andere zijde te nemen, maar later zal blijken dat dit geen goed idee is omdat de weg door het water weer naar de rechteroever gaat, zonder dat er een brug voor wandelaars beschikbaar is. Ik blijf dus het riviertje langs een smal pad stroomopwaarts volgen waarbij ik het aan mijn rechterzijde laat stromen. Even verder kan ik weer de wegel op.  Wat is het hier mooi. Het waterzonnetje priemt door het bos en accentueert de Mé die er rustig door kabbelt. Ze verwarmt hierdoor de vochtige aarde die haar nevels vrijlaat en aldus een mystieke sfeer creëert.

Ik blijft de weg, die zachtjes klimt, rechtdoor volgen en kom daarna in meer open terrein. Hier wordt de weg gekruist door een andere maar ik wijk niet af en blijf op de meest verharde weg.

Voorbij een heuvelrug komen we weer aan de velden. Een hondertal meter verder is er links een met houtskoolresten verharde weg. Ik volg deze bergop waarna ik aan een T-splitsing kom. Hier draai ik rechts en loop even door een berkenbos om tenslotte uit te komen aan het vakantiepark Les Gotalles. Rechts ligt de hut Mont Saint Jacques.

© JVdB