Het eerste wat opvalt als je in Sy van de trein stapt is de beslotenheid van dit dorp in de Ardennen. Sy ligt werkelijk in een kom aan de oever van de Ourthe. Rondom beboste heuvels die op sommige plaatsen wel ruim tweehonderd meter hoger zijn. Geen wonder dat deze nederzetting een schuiloord lijkt, verborgen tussen de heuvels en begenadigd door de rivier. Toch hebben toeristen dit dorp gevonden: hotels en buitensportzaken maken een groot deel uit van het dorp dat niet echt een centrum lijkt te hebben, maar daarom niet minder pittoresk is.

Overdag stopt hier ongeveer elk uur een trein, die even later in een tunnel onder de heuvel weer uit het zicht verdwijnt. Naast het stationsgebouw is een grindpad dat naar de hoofdweg van het dorp leidt. Op deze geasfalteerde weg draaien we rechtsaf.

Nog maar 40 stappen gezet en we krijgen de eerste taverne's in zicht. Hieraan lijkt dit dorp overigens geen gebrek te hebben. Sy leeft. 
Honderd meter verder komen we aan de rechteroever van de Ourthe. De straat loopt langs de rivier en is omzoomd met bomen. Daardoor geeft het de indruk dat Sy zowaar een 'esplanade' heeft. Hoe je het ook wilt noemen, het geeft dit dorp een zeer gemoedelijke sfeer, een oase van rust.

Het is de eerste keer dat ik in Sy kom en ik ben stil onder de indruk. Dit godvergeten oord heeft iets, alsof je jouw zorgen en stress achter de heuvels hebt gelaten en je hier optimaal kan herbronnen.
We vervolgen onze weg langs de rivier tot we een honderdtal meter verder aan een pleintje komen waar banken onder een oude boom beschutting geven aan mensen die wat schaduw zoeken. Aan dit pleintje ligt ook de Tukhut die daardoor ook een onbelemmerd uitzicht heeft op de rivier. Mooi is dat, waarlijk mooi.

(JVdB)


Tukhut                                                Startpagina  (Home)