Wasenalp - Simplon pas
Peter 6 jaar, Eelco 2 jaar.
Met ons gezin en de families Liefrink en van Wyckhuyse gaan we naar Wasenalp.  Ondanks de ziekte en de zware operatie van Eelco van afgelopen winter hoeven we ons geen extra beperkingen op te leggen. Ook Peter z'n astma problemen zijn na twee dagen Zwitserland helemaal verdwenen. Dit is een prachtig gebied voor kinderen, er is van alles te doen. Daarnaast is het een prima uitgangspunt voor een beklimming van de Wasenhorn en de Furggbaumhorn die we enkele jaren later zouden maken. Hierna lopen we naar "Burst" het hoogste punt in de oversteek naar Schallbett (aan de Simlonpasweg). Er wordt gepicknickt, gespeeld, gezont en wat geklauterd. Het aspect van in de natuur zijn en hiervan te genieten proberen we zoveel mogelijk op de kinderen over te brengen. De omgeving en het uitzicht zijn prachtig, de alpenrozen staan in volle bloei. Na enige tijd dreigde er onweer en wandelen verder naar Schallbett. Omdat het weer meevalt bezoeken we nog even de Simplonpas.


Fullihorn, 2876 m.
Peter 9 jaar, Eelco 5 jaar.
Met ons vieren en Jan v. Wijckhuyse jr. lopen we van Rosswald richting Saflispas. Halverwege het pad slaan we af en over de steile grashelling en het pad klimmen we naar boven. De 750 m klim is geen probleem. Het uitzicht is prachtig. Na het eten lopen en kletteren we de steile graat over en via een steil paadje komen we in de sneeuw terecht. Na lange rutschpartijen komen we weer op het pad terecht, terug naar Rosswald.


Steghorn  3167 m
Peter 10 jaar, Eelco 6 jaar.
Peter en ik, waren hier al twee jaar eerder geweest. Nu met de hele familie. Vanuit de (oude) Lammerhutte gaan we om 6 uur op pad en nemen de moeilijke route zodat we berg kunnen overschrijden.  Na een kort sneeuwveld volgt een steile rotspartij. Een helm voor de steenslag is hier wel nodig maar het lichte kletteren is erg afwisselend en niet moeilijk. Het is een prachtige tocht, een fantastisch uitzicht en prachtig weer. Terug over de normaalroute waarbij een  stukje van de Wildstrubelgletscher moet worden overgestoken. We wagen ons nog even op het apere gedeelte tussen de grote spleten en zijn op de geplande tijd terug bij de hut.

Mont Blanc de Cheilon (3875 m)
Peter 15 jaar, Eelco 11 jaar.
De berg was door alle kenners goedgekeurd voor ons als gezinstocht, hoewel ik er zelf nog niet geweest was. Met ons gezin en met Richard Stouthart en Jan v. Wyckhuyse sr. maken we de lange wandeling vanuit Dixance naar Cabane de Dix. De volgende morgen vroeg gaan we met z'n vijven op pad. Jan blijft in de hut. Na 4 uur zijn we op de voortop. Hierna beginnen de moeilijkheden die groter waren dan we hadden gedacht. Over de grote afbreuk en de dit jaar zwaar verijsde graat bereikten we na 6 uren de top. Daar het weer verslechterde zijn we direct terug gegaan. De moeilijke graat terug tot aan de voortop en dan over de westflank terug. De situatie was hier sterk veranderd zodat de zeer steile graat moest worden genomen. Voor ons zat de gids met zijn groep te tobben, een aantal van hen was niet op de top geweest en hadden het duidelijk moeilijk. Wij konden ons aardig redden ondanks wat kritische geluiden van Elly en Eelco. We sneden wat af en konden met enige moeite in de zeer steile sneeuwwand stappen. Ondanks de stijgijzers gleed Henny uit in de sneeuw, nam Eelco in zijn val mee, mar werd door correct zekeren van de anderen gestopt. Tijd om wat bij te komen was er niet dus daalden we snel af.
Bij de hut zat Jan zich ongerust te maken nadat hij aan de huttewacht had verteld dat wij naar de Mont Blanc de Cheilon waren met Eelco. Door de taalbarriere was dit niet duidelijk geweest. Door de moeilijke omstandigheden was de berg "alleen toegankelijk voor gevorderde klimmers. Dankzij onze ervaring en goede materiaal zijn we niet in de problemen gekomen.
Bij de hut kwamen we een opgeluchte Jan tegen.
Na een half uurtje uitblazen was het weer lopen. Het weer verslechterde sterk en we verwachtten regen binnen 4 uur, als ervaren Wallis ganger kan ik dat redelijk inschatten. Daar het 4 uur lopen is maakten we haast. Onderweg liep Eelco een tekenbeet op, de teek had vermoedelijk in de rand van z'n pet gezeten. We konden hem er niet uit krijgen dus dan maar snel doorlopen . Na 3 uur arriveerden we bij de auto. Op de terugweg hadden we noodweer, Sion was afgesloten door een modderstroom en verder was er onderweg veel schade. Door het slechte weer was er geen uitgebreid welkom, gebruikelijk na zulke monstertochten maar konden we gelijk aan het werk. Na overleg eerst maar naar het ziekenhuis in Visp om de teek eruit te laten halen en met een vette rekening rijker waren we om 10 uur terug op de camping. Toen moest er nog gegeten worden. Zo eindigde de zwaarste familietocht nadat we bij elkaar zo'n 18 uur in touw waren geweest.

Een aantal dagen later hebben we met z'n drieën  (Henny, Peter en Richard) de Nadelgrat gedaan. Toch blijft DE tocht van 1991 de Mont Blanc de Cheilon.

Jolital
Peter  14 jaar, Eelco 10 jaar
Het Jolital is ons privé dal, we komen er zowat elk jaar. Ook dit jaar weer, om wat uit te rusten, te zonnen, in de beek te spelen (soms even baden!) en voor de prachtige natuur hier. Niet al te vroeg beginnen we te wandelen vanuit Alp Tatz. Na 2 uur wandelen zijn we boven en zoeken onze bekende plaats bij de beek op. Dammen bouwen en de grote klettersteen zijn z'n beetje vaste rituelen.
Na wat luieren en de Joligletscher even bezocht te hebben gaan we weer terug, langs de andere zijde. Hier is het pad wat moeilijker maar het is goed te doen. Langs de beroemde waterleidingen gaan we terug. "Dakgootje lopen" langs een steile rotswand en hele smalle paadjes. Hoewel niet zo spectaculair als in het Baltschiedertal is het met kinderen hier goed uit kijken. Maar dit jaar is het voor onze jongens geen probleem meer en na een wandeling door het bos, langs de afslag naar het Seetal en de Kistenhorn (zeker zo mooi overigens!) komen we weer op de weg uit die naar Alp Tatz loopt.

Fletschhorn (westgraat) - Lagginhorn (4020 m)
Peter 16 jaar
Met z'n tweeën vertrekken we vroeg vanuit de Weissmieshutte. In het donker raken we een paar keer van het pad af meer na wat dwalen zijn we op route. Over de Laggingletscher en de verijsde flank komen we op de westgraat. Ons Zwitserse boekje zegt  over deze graat "nicht empfehlenswert" maar wij begrijpen niet waarom. Het is een prachtige graat waarbij een aantal messcherpe platen moet worden overschreden. Wel duidelijk veel zwaarder dan de normaalroute en kost ongeveer een uur extra tijd. Na wat rusten op de top van de Fletschhorn richting Laggingjoch, daarna de lichte noordgraat van de Lagginhorn. Zonder problemen komen we op de top, het uitzicht is prachtig. De afdaling is een eitje, in no-time zijn we beneden. Inmiddels hagelt en regent het, bij de hut halen we onze spullen op en lopen direct door naar de kabelbaan op Kreuzboden.

Dufourspitze 4630 m, Peter 17 jaar
Omdat Peter voorhoofdsholte ontsteking had gehad waren er heel wat klimdagen verspeeld. We wilden samen de Dom via de Festigraat beklimmen maar omdat de Domhutte vol was werd het de Dufourspitze.  We hadden de Grand Cornier al beklommen in één keer vanuit het dal (2000 m) dus voelden we ons aardig ingelopen. Vanuit de Monte Rosa hutte om 3 uur op pad. Er was geen maanlicht dus even zoeken. De weg was s'avonds daarvoor verkend dus verspeelden we maar weinig tijd. Wij waren als laatste uit de hut vertrokken maar haalden de eersten al spoedig in. Daarna werden er nog meer groepen ingehaald. Reden waren conditieproblemen of wachten op een eerste groep die voor ging en er werd heel wat af gestunteld. Het was ideaal weer. Als eerste arriveerden we op de top waar we een uur lang zijn gebleven. De weg terug leverde geen problemen op en binnen de geplande tijd waren we terug in Zermatt.


Nadelhorn 4328 m, Peter 19 jaar, Eelco 15 jaar
Peter was al eens op de Nadelhorn geweest maar Eelco nog niet. Dus gingen we met z'n drieën op weg vanuit Saas Fee om 1500 m te klimmen naar de Mischabelhutten. De volgende dag op weg naar Windjoch en daarvandaan over de lange graat naar de top. De flank was gevaarlijk en we moesten helemaal over de scherpe graat.  Een aantal mensen durfden niet verder maar wij zijn doorgegaan. Er moesten grote afbreuken overschreden worden, maar alles ging goed. Het uitzicht was schitterend. Maar na een uurtje toch weer naar beneden, dus meer dan 2500 m afdalen.


Bishorn 4165 m, Peter 19 jaar, Eelco 15 jaar
De Bishorn is een echte genietberg, we gingen dan ook met de hele familie. Wel is er de lange klim naar de Tracuithutte , van 1650 m naar 3250 m. De hut heeft niet zo,n goede reputatie, smerig en bedompt. Het eerste uur lopen de volgende morgen moet je eerst de hoofdpijn kwijtraken van het hutklimaat. We hadden nog een Belg meegenomen, die had geen maatje.
Een schitterende tocht zonder problemen, voor ons eigenlijk een makkie, technisch gezien maar ook hier is een heel goede conditie voor nodig.  De afdaling deden we in 1 keer, van 4165 m naar 1650 m.


Dom 4545 m, Peter 20 jaar
De Dom staat voor het grootste hoogteverschil, vanaf 1400 m naar de hut op 2970 m, en dan de volgende dag door naar 4545 m en in 1 keer weer helemaal naar beneden. Pa en Peter beklommen de Dom via de Festigraat, een steile ijs- en sneeuwgraat. Van de 40 man die dag gingen er maar 4 over deze toch technisch pittige graat. De rest nam de normaalroute maar de helft is niet boven geweest, net als de Monte Rosa is hier een zeer groot uithoudingsvermogen vereist. Bij de hut was het weer prima, het laatste stukje naar beneden is echt afzien, bloedheet en behoorlijk suf gelopen.


Breithorn (Simplon), Peter 19jaar, Eelco 15 jaar
De Breithorn is niet echt moeilijk maar het is lang en ver, over slechte paden, verijsde stenen en een lange gletscherklim over een onbetrouwbare gletscher, Elly was hier al eens in een spleet gevallen. Maar hier waren we weer met het hele gezin. Het weer was prima en na 6 uur klimmen stonden we op de Breithornpas. De tocht over de rand naar de top was gevaarlijk, het stormde zo hard in het joch dat een volle rugzak zou wegstormen. Na veel moeite bereikten we de top, waar het bijna windstil was. Over de top hing een grote wächt, dus goed uitkijken en ver van de rand blijven. We zijn lang op de top gebleven.


Mittaghorn via de Hollandiahutte  (in 2000 met Elly, Henny en Peter )
Eelco is er niet bij dit jaar. Peter is er dit jaar wel bij en maakte met zijn vader Henny een tour Wellekuppe (3906 m) via de Rothhornhutte(wat een takke-eind!)  bij slechte omstandigheden (ijs) en de Dent Blance (4360 m) via de Dent Blance hut met Alain en Irmgard Wermeille.
Maar nu met z,n drieën naar de Hollandiahutte via Fafleralp.  Deze tour vereist een goede gletscherervaring en een behoorlijk uithoudingsvermogen. Na 7,5 uur kwamen we bij de hut aan, we hadden wat moeten zoeken op de gletscher en er waren heel wat spleten.  De volgende dag deden we de Mittaghorn (3860 m), een schitterende tocht met prachtig uitzicht.
De Langgletscher daarna weer af naar beneden en die helemaal aflopen tot de gletschertor, vooral het laatste deel is moeizaam lopen maar we kwamen heel voldaan weer bij Fafleralp aan.