Het is een mooie en gevarieerde klim naar de Enzianhütte en verder naar de Rappensee Hütte. Het eerste deel loop bovendien gelijk met deze van het Waltenberger Haus.
Haast alle wandelingen in deze vallei van het Stillach- en Rappenalpental beginnen aan de parking van de Fellhornbahn omdat je niet verder mag met de wagen, tenzij je in één van de verder gelegen gehuchten zoals Birgsau of Einödsbach verblijft. Je kan in Obersdorf een koets nemen naar Einödsbach om vandaar de wandeling aan te vatten, of de bus die regelmatig wandelaars de vallei in en uit rijdt.
Voor alle eenvoud beschrijf ik deze wandeling vanaf de parking van de Fellhornbahn.
We vertrekken in Zuidelijke richting langs de rechteroever van de Stillach. Enkele honderden meters verder heb je een grindweg die parallel loopt met de hoofdweg maar waar het rustiger is om wandelen. Later komen beide wegen weer samen. De grindweg loopt door de velden van Anatstein en Birgsau waar je eerst het Birgsauer Hof en vervolgens een kapelletje tussen de velden voorbijwandelt. Waar de hoofdweg en de grindweg weer samenkomen heb je de keuze: ofwel de hoofdweg rechts volgen om dan via Breitengern Alpe te gaan ofwel de weg via Einödsbach te nemen. Ik raad u deze laatste route te volgen omdat de hoofdweg steil klimt om dan weer sterk te dalen. De route via Einödsbach klimt langzaam maar gestaag waardoor je niet onnodig energie verspilt.

In Einödsbach staat een kapelletje en daar  is een splitsing waar de wandelaar voor het Waltenberger Haus links afslaan. Wij wandelen verder over het terras van Gasthof Einödsbach om onze weg te vervolgen. Nu gaat het pad een tiental meters weer naar beneden om de Stillach te overschrijden.

Nu loopt het pad door de bossen onder de Heubaum.  Tijdens de ochtend loop je hier in de schaduw en kan het nog aardig fris zijn.  Soms zien we aan de overzijde van de Rappenalpenbach de verharde weg waardoor je het gevoel krijgt dat je maar niet stijgt, maar ook de weg aan de overzijde heeft  z'n steile delen.  Bovendien kom je weldra op een open plek, waarna het pad weer in de bossen verdwijnt en waar je het eerste deel van  een echt steile klim voorgeschoteld krijgt. Door de bossen geen zuchtje wind om je afkoeling te brengen, het is zweten.

Dan zie je door de bossen weer wat blauwe lucht en kom je op Peters Alpe, een zonnig gelegen plateau onder de steile wand die je strakjes zal moten beklimmen om de Enzianhütte te bereiken. Tijdens de terugweg namen we hier het pad naar de Breitengern Alpe om daarna via de verharde weg terug te keren. Kwestie van eens iets anders gedaan te hebben.

Aan Peters Alpe begint het serieuze werk. We stijgen langs de flank van de berg waarbij we af en toe een riviertje moeten oversteken welke soms bemoeilijkt werd door de sneeuw die er begin juni nog lag. Het gaat zonder problemen. De weg is goed onderhouden en breed genoeg. Bovendien staat er op 1 uur en ook op 30 minuten van de hut een bord met de tijdsaanduiding naar de hut en dat geeft moed. Uieindelijk bereiken we de hut en worden we beloond met een wondermooi panorama over de Mindelheimer Klettersteig en de andere bergen in de buurt van de hut.  Wie wil kan nog verder naar de Rappenseehütte die slechts op 1 uurtje klimmen van de Enzianhütte staat, maar je kan deze vanuit de Enzianhütte niet zien.