|
"Vanuit Valnontey naar de 2588 mtr. hoge bivak Martinotti staat aangegeven voor 3½ uur. Je moet dan in een sneltreinvaart naar boven om het in die tijd te kunnen halen. Ik deed er 6½ uur over, maar moet wel zeggen dat ik ruim de tijd heb genomen om overal van te genieten.
Ook sleep ik een camera met statief ( ± 8 kg.) mee naar boven wat een extra ballast is.
Een deel van de route is mij bekend alleen daar waar het echte klimwerk begint was nieuw . De route erheen staat goed aangegeven en de kaart is dan ook eigenlijk niet nodig.
Als ik de laatste brug ben overgestoken gaat het pad behoorlijk stijl hogerop. Tussen rotsblokken vervolg ik de, met gele strepen aangegeven route, die steeds moeilijker en zwaarder wordt. Mijn rustpauzes volgen steeds sneller op elkaar en mijn benen worden vermoeid, zo erg soms dat ik bij iedere stap mijn lichaam opduw en rotsblokken gebruik om me omhoog te trekken. Ik durf niet meer te stoppen, bang dat ik niet meer kan starten. Het kan nooit ver meer zijn, prent ik me steeds in. Tussen en over rotsblokken als auto's zo groot zoek ik een weg hogerop het gaat zeer vermoeiend. Ik weet dat een rust fataal zou zijn en strompel met mijn veel te zware rugzak hogerop. Mijn hoofd bonkt en mijn mond vraagt om verfrissing. De situatie leent zich nu niet om de rugzak af te doen om mijn waterfles te pakken. Het kan niet ver meer zijn, zeg ik steeds tegen mezelf, maar iedere keer als ik een nieuw plateau bereik ontbreekt de bivak. Bijna heb ik de moed opgegeven heb kijk in de diepte waar ik vandaan ben gekomen. Ik zie een ravage van rotsblokken waar ik tussendoor geklommen ben. Ik beloof mezelf om op het volgende plateau te zullen rusten. Tot ik ineens, vijf meter hoger, het dak van de bivak zie. Een gevoel van voldoening gaat door me heen bij het zien van het kleine hutje. Even later als ik naar beneden kijk vraag ik me af hoe ik daar doorheen ben geraakt.
Een bivak is niet groot, 2.50 m. x 2.20 m en 2.70 m. hoog. Er kunnen zes mensen slapen. Dekens en matrassen zijn aanwezig. Als ik dat had geweten had ik mijn slaapzak en slaapmat niet mee naar boven gesleept. De bivak wordt ook veel gebruikt als tussenstop voor bergsporters die de top over steken of de rotsen gaan beklimmen. Dat zou anders in één dag niet mogelijk zijn. Mijn doel hier heen te gaan is het om de avond en ochtend op de gletsjers al filmende vast te leggen. Het valt mij op dat de gletsjers ook hier behoorlijk zijn terug getrokken. Vijf jaar geleden lag deze bivak rondom in het gletsjerijs en nu zie ik het ijs zeker zestig meter hoger eindigen. De natuur verandert."
|
|
