Familie Degrijze samen met familie Bolcaen (Jullie Jéromé Jacky), die nog nooit op een 4000-der hebben gestaan. Voor hen was dit dus een hele ervaring!
Op het programma van het zomertreffen stond dus de Bishorn (4153m) nog op het programma.
De Bishorn staat voor een gemakkelijke wandelberg, maar wij hebben hem leren kennen op een heel andere manier.
We zijn s'morgens vroeg uit Zermatt vertrokken voor een rit van 2 uur naar het dorpje Zinal. Daar was het vertrekpunt naar de Cabane de Tracuit (3200m), wat een zeer zware wandeling is. Met veel zin in de benen zijn we aan de wandeling begonnen.We hadden enorm mooi en warm weer. Dus na ieder half uurtje moesten we stoppen om wat te eten en drinken wat dan ook erg belangrijk is in dit warme weer.

De wandeling was erg afwisselend. We liepen eerst door bos dan door grasvelden. Halfweg kwamen we een prachtige waterval tegen. Het laatste stukje was ploeteren tussen de rotsblokken, wat heel lastig was. Eindelijk, nog een tiental meter en we zijn aan de hut maar eerst nog 2 m stijgen over een rots met kettingen wat ons wel wat angstig maakte. Aan de hut aangekomen was iedereen uitgeput.
Ondertussen is het weer al helemaal anders, het werd koud en de mist stak op .
We zijn onmiddellijk de hut gaan verkennen. Vanbinnen was het heel gezellig zoals in veel berghutten.
s' Avonds zijn we aan tafel geroepen om te eten .
We begonnen met soep van die echte dikke bruine, als hoofdgerecht kregen we rijst met kip en dit smaakte ons natuurlijk achter 6 a 7uur klimmen!  We kregen dan ook nog een dessert.

Ondertussen valt het weer buiten niet mee, het is bar slecht, mist ,regen , sneeuw.
We beginnen te twijfelen of onze Bishorn wel nog zal kunnen doorgaan ????
We hebben het gezellig in de hut en praten met elkaar. Dorine en Peter leggen Jacky uit hoe het in elkaar zit om de Bishorn te beklimmen, wat de risico's zijn en wat erg belangrijk is in de bergsport.
En de jonge gastjes, ja je weet wel hoe dat in elkaar zit:  lachen en brullen en ook wat bijpraten van de ervaringen die  ik (Jessica) en Jens al hebben meegemaakt .
We gaan voor de laatste keer kijken naar het weer en dat ziet er nog altijd slecht uit.
We kruipen vroeg in ons nestje want morgen staat er een zware berg op ons te wachten. We moesten om 4u op om dan rond 5u te vertrekken.
We proberen een poging te doen om te slapen maar een bende jonge Nederlanders kwamen ook slapen. Ze waren bijzonder winderig en natuurlijk wij lagen de hele tijd met de slappe lach.
Na een kort nachtje slapen in de Tracuit hut vertrokken we omstreeks 5u

Het weer was nog altijd niet gunstig, veel mist en wind,maar doordat ze ons wakker maakten in de hut dachten we dat het wel in orde was  om te vertrekken .
Toen zijn we allemaal vol energie en wilskracht aan het avontuurtje begonnen.
Voor mijn broer Jéromé, Jullie en mijn vader Jacky was het de eerste keer dat we zo uitgerust waren .
Maar na een tijdje werd je de crampons aan je voeten wel gewend.
Er waren al een paar cordés voor ons vertrokken .
Zo konden we gemakkelijk de voetsporen volgen .
Het sneeuwde , ik (Jullie) had van mijn leven nog nooit zoveel sneeuw gezien
Na een tijdje begon ik wel de vermoeidheid in mijn benen te voelen maar ik bleef wel doorgaan .

Hier en daar spleten waar we over moesten springen en sneeuwbruggen waar we niet mochten stilstaan, soms wel een beetje angstaanjagend maar al bij al viel het wel nog mee.
Toen kreeg mijn broer (Jéromé) het moeilijk , maar we bleven allemaal op onze tanden bijten.
Uiteindelijk werd het moeilijk want Peter en Jessica moesten hem heel de tijd mee trekken en hij viel om de 10m op zijn knieën. Zuiver uitputting.
Toen werd de beslissing genomen om mijn pa en Jéromé achter te laten zodat we zelf nog naar boven konden.
Peter legde hen mooi uit wat ze juist moesten doen en zeker niet mochten doen.
Dus er werden duidelijke afspraken gemaakt.
Ze staken hun piolet in de sneeuw en hingen er hun gordel aan vast.
Het duurde niet zo lang meer of ik kreeg het ook al moeilijk, mijn uithoudingsvermogen was dan blijkbaar ook niet uitstekend.
Maar door de aanmoedigingen door Jessica en Peter die telkens zeiden dat het maar 200m meer was, bleef ik toen door gaan .
Soms zag je dan wel een andere cordé in de verte , maar meestel keek ik toch naar beneden.
Met veel moeite ging ik wel vooruit, gelukkig trokken Jessica en Peter me een beetje vooruit.
Jens en Dorine moesten vaak wel wachten achter mij, misschien wel tot vervelens toe.
Maar uiteindelijk na 4u klimmen waren we op de top.

Ik (Jullie) was op het einde van mijn krachten maar toen wel fier op mezelf, mijn eerste 4000der
We trokken toen een paar foto's maar was zeker geen lachertje met wind van 70km  en de sneeuw die viel . Toen vertrokken we terug naar beneden , in het begin met een paar valpartijtjes .
Zelfs Peter viel. Het was natuurlijk niet eenvoudig met ongeveer 30cm verse sneeuw die intussen is bij gevallen. Als we al een tijdje aan het afdalen waren begonnen we Jéromé en Jacky te roepen en na een tijdje kregen we antwoord. Gelukkig was er maar één pad zo moesten we ze wel tegenkomen. 
We namen ze terug in de cordé en waren we terug volledig .
Het was wel een risico om ze daar achter te laten ,maar het liep toch goed af!
De rest van de afdaling gebeurde vlotjes tot opeens Jullie haar been vast zat in de sneeuw ongeveer tot aan de knie, zelfs kreeg ik hem er niet meer uit.
Maar mijn pa (Jacky) kwam me te hulp. Dan kwam alles terug in orde .
Erna hoorde ik dat het dus een spleet was waarin mijn been in vast zat en het dus gevaarlijk was om me te komen helpen. Daarom kwam Dorine me dus niet helpen want ze was zelf niet echt op haar gemak. Achteraf hoorden we van Jessica dat er ongeveer op die plaats een nieuwe spleet ontstond , gelukkig dat ik dat niet hoorde, ik zou toch we eens geslikt hebben .

Na 2u afdalen kwamen we terug aan in de Cabane de Tracuit.
Allemaal goed en wel en enorm fier op ons zelf .
Want het is bijna niet te geloven dat een éénvoudige wandelberg levensgevaarlijk wordt door het slechte weer!!!!!!!!!!
We aten in de hut nog een picknick om terug op krachten te komen en vertrokken aan de afdaling van de hut terug naar Zinal.
De afdaling was heel anders dan in het doorgaan want nu was het barslecht weer.
We hebben heel de wandeling terug afgedaald in gietend water hagel sneeuw en een hevig onweer op ons hoofd. Dit maakte ons dus weer dubbel zo lastig en we waren al zo uitgeput!
We hebben dan eventjes geschuild in een oud boerenhof eerst tussen de koeien om dan onder een afdakje te staan. Daar hebben we dan wat gedronken en iets te eten genomen.
We hebben er dan ook van geprofiteerd om onze zware rugzakken af te doen want de zwaarste rugzak die we hadden woog 15 kg. Onze schouders en rug deden pijn .
Dus werd het tijd dat we beneden waren !
We kwamen heel doorweekt aan onze auto versteven van de koude keerden we terug 2u in de auto naar Zermatt!.
We zullen de Bishorn dan ook niet vlug vergeten!
We kijken al uit naar het volgend zomertreffen!!

Terug naar de reisverslagen       © hutten.be         Startpagina (Home)