We hebben de wekker om 6h00 gezet maar het is voor niemand direct nodig. De eerste nacht op 2652m zorgt voor een vrij onrustige slaap met veel wakker worden. Door het openstaande venster horen we alleen het geklater van de bron buiten, verder de stilte van de rotsen. In de lucht tekenen zich schapewolkjes af, een voorbode dat het geen heldere dag zal worden, hopelijk blijft het droog. We maken eerst alles in orde zodat we klaar zijn met alles voor het ontbijt van 7h00. Er kan het één en het ander uit de rugzak vandaag omdat we hier toch terugkeren en dat zal onze heupen en schouders deugd doen. Er staan en kleine 850m te klimmen op het programma maar het zal technisch wel iets anders zijn dan gisteren.
Bij het wassen kom ik tot de vaststelling dat mijn tandpasta nog volledig gesloten is, ondanks het feit dat ik gisteren toch al mijn tanden heb gepoetst. De oplossing van het raadsel is vrij duidelijk: ik heb gisteren mijn tanden gepoetst met de anti-allergiecreme tegen de insectenbeten, ik herinner me nog wel dat het een beetje raar smaakte maar er zat ook menthol in…Enfin, ik heb er niks van overgehouden, da's al goed. Ik heb ook geen last van vliegen in mijn mond gehad!! We zijn allen klaar om 6h45 en het ontbijt staat al klaar. Het brood is zeer compact, grijs met grote granen in en zwaar. De confituur en de thee zijn lekker. Geert en Fried wagen zich aan de verse fruitsla met yoghurt en muesli. We ronden af en stappen in onze schoenen. Nog even de Sigi's vullen met hete "marsthee" en we zijn weg, het is 7h25.
Het eerste stuk loopt kriskras over oude morenen van de al lang weggetrokken gletsjer, een sporadisch steenmannetje wijst ons de route aan. Links tegen de flank op een schaars grasveldje ontmoeten we de kudde steenbokken van gisteravond. Twee mannetjes zijn in een verwoed gevecht verwikkeld om de sterkste. Ze zetten zich op de achterste poten en slaan dan met de immense horens tegen elkaar, een enkele keer raken ze bijna verstrikt. De linkse lijkt het te gaan halen. De slagen klinken dof in de ochtend. De riviertjes met smeltwater van de Calderas en Err gletsjer zoeken zich kronkelend een weg aan het einde van de vallei, we moeten ze verschillende malen oversteken en houden verder rechts aan tot aan de tong van de Calderasgletsjer.

De eerste zonnestralen bereiken ons en zorgen voor het eerste zweet. We houden halt aan de voet van de gletsjer en binden onze stijgijzers onder. Er wordt even besproken welke route te nemen, even wat drinken, iets kleins achter de kiezen steken. Dan vangen we de beklimming aan. De route loopt steil door de sneeuw, we zakken er zo'n 2 cm in, de rest is nog stijfbevroren. Centraal op de gletsjer is een grote krater geslagen. De blauwe gloed verraad vers afgebrokkeld ijs. We besluiten in een grote boog langs de bovenkant te passeren en dan naar links af te buigen. We steken de gletsjer nu volledig over tot bijna aan de rotsen en klimmen dan langs rechts aan de voet van de Piz Picuogl op een hoogte van ca 2900m de gletsjer verder op. Geert heeft wat problemen met de ijzers

en eentje komt tot tweemaal los. We stoppen enkele keren kort om het euvel te herstellen. We stijgen verder tot 3100m en steken dan de gletsjer opnieuw volledig over naar rechts.
Hier is de gletsjer zo goed als vlak en er staan bevroren plassen op, wat een angstaanjagend zicht is, het lijkt wel of je op een dun laagje ijs loopt met een enorm ingebeelde spleet eronder, we haasten ons erover.
Nu begint het laatste stuk en het is opnieuw zeer steil. Geert geeft er de brui aan, Hij was al een paar keer wat achterop geraakt door een combinatie van kapot zitten en een onzekere stap over het ijs en de sneeuw. Er komen nu meer wolken opzetten en we moeten vlug een beslissing nemen wat te doen.

Fried en ik besluiten, mede door het aansporen van Geert om verder te gaan maar dan wel direct. We kunnen contact houden met de GSM indien nodig. Het is nog een uur klimmen.
Het begint nu echt zwaar te worden en ook de hoogte eist haar tol, elke zeven passen moet ik op adem komen en we kunnen bijna niet blijven staan door de steilheid van de helling. We proberen zoveel mogelijk via de sneeuw te klimmen omdat dit met onze ijzers het meest houvast geeft.
Eindelijk bereiken we het laatste stuk dat enkel uit rots en steen bestaat. We leggen onze stijgijzers af en ik besluit om ook mijn rugzak en mijn stokken achter te laten. We kletteren op handen en voeten door een kleine couloir naar boven.
Om 10h55 staan we op de top, het is een geweldig gevoel, we kunnen ons geluk niet op.

Het zicht is ondanks de vele wolken, de meeste wel onder ons, prachtig. Er is niks hogers in de directe omgeving, dit is de "top of the world" Boven ons opent er een prachtig venster van blauwe lucht. We nemen de nodige en obligate foto's en Fried begint aan een SMS-ronde.
De "Gipfelbuch" is splinternieuw van vorige week en buiten de huttenwaard die de boek naar boven heeft gebracht staan er nog maar twee mensen in. We vullen hem in, ik draag de top op aan mijn twee zoontjes en een derde in wording. We verwittigen Geert dat we het gehaald hebben en krijgen een welgemeend proficiat terug. We dalen terug af en zijn zelfs al een eindje voorbij de rugzak voor we hem opmerken. Om 12h00 zijn we terug bij Geert en nemen we de lunchpauze. Ik ben bekaf. De vraag komt hoe we de tocht gaan verder zetten. De waard had ons een mooie route aanbevolen langs Tschimma da Flix en langs de achterkant naar beneden maar dat betekent wel terug 250 tot 300m klimmen. De oplossing van het dilemma wordt zoals vaak in de bergen door het weer gegeven. De wolken worden dreigender en grijzer als we terug op de gletsjer staan en het besluit om de snelste en dus dezelfde weg naar beneden te nemen is vlug gemaakt.
Fried is plotseling niet meer te houden en loopt verder uit, ik besluit van bij Geert te blijven, ik ben zelf al redelijk moe en hij is duidelijk niet echt op zijn gemak over het ijs en de sneeuw. Ik ga zelf nog een keertje onderuit, Fried heeft dan toch gewacht en samen doen we het laatste stuk van de gletsjer. Er worden nog wat foto's genomen. Aan de morenen gekomen nemen we een rustpauze, de ijzers worden opgeborgen, Fried start een dammenplan voor de riviertjes.

We bereiken de hut om 14h30, geen welkomstdrank meer, ik heb hoofdpijn en voel dat mijn hoofd verbrand is, morgen toch een petje…De wolken zijn weer weggetrokken, ze wilden gewoon niet dat we verder gingen. Ik ga een half uurtje op bed liggen om wat te recupereren, daarna praten we wat na.
Om 18h30 staat het avondeten klaar, een gepeperde groentenbouillon (het is alsof ik vuur eet), een pasta met kaas, noten en aardappelen in verwerkt en daar bruine appelmoes bij. Rare combinatie maar toch lekker. Het dessert is een soort luchtige pudding of pap met koffiesmaak. We overspoelen het met een volgende halve liter. Tegen de avond slaat de lucht volledig toe met wolken, het weerbericht voor de rest van de week ziet er heel goed uit.

<- Vorige pagina                                                              Volgende pagina ->

Terug naar de reisverslagen                                           Startpagina (Home) 

                                                      © www.hutten.be