Elk jaar trekken we met onze leerlingen uit de eerste jaren op bergkamp naar Zwitserland.
In het programma zit ook een dauwtrip: om 5 uur uit de veren om hoog in de bergen naar de zonsopgang te kijken. Dat het niet alle leerlingen gegeven is zo vroeg op te staan, moge duidelijk zijn. Het zijn dus als het ware 'vrijwilligers'…
Juli 2006 verbleven we met zo'n 60 leerlingen uit het eerste jaar in Evolène. We wisten dat dit de laatste keer in ons vertrouwde heem (de Lana) zou zijn wegens te hoog opgelopen huurprijs. En… de laatste keer: dat vraagt uiteraard om een "specialleke".
In de vooravond trachtte onze "berggids" de leerlingen warm te maken voor een dauwtocht "zoals ze er nooit meer een zouden meemaken: van Evolène naar de cabane des Becs de Bosson". Dat hierbij een hoogteverschil van zo'n 1600 m moest worden afgestapt werd door hem afgedaan met de bedenking "dat je dan ook kon uitrusten bij de 1600 m terug naar beneden."

Rond kwart na vijf boteren zo'n dertig leerlingen een ontbijtpakket en een middaglunch. Dat de ogen van velen onder hen groter zijn dan hun buik zal later een geluk blijken te zijn.
Ook een aantal monitoren wrijven de slaap uit de ogen en voor Eddy van de keukenploeg wordt het de eerste bergwandeling in z'n leven.
Stipt 6 uur en 1370 meter boven zeeniveau: we stappen de deur uit en kijken tegen de bergwand aan die ons scheidt van de vallei waar de klim naar de Bossons op ons wacht. Het weer: voorlopig droog, maar iets in de lucht vertelt ons dat de kw's best niet onderin de rugzak zitten.

Het slapende Evolène door, richting Volovron en Besso. Veel wordt er niet gepraat, dit in tegenstelling tot al onze andere wandelingen.
Kwart na zeven: Volovron (1685m) en ontbijttijd. Het zicht is inderdaad fantastisch: onze gids had niet gelogen.
Vanaf de eerste chalets heb je een panorama van Evolène tot Les Haudères, de val d'Hérens met de splitsing aan de dents du Veisivi: links val de Ferpècle met de Dent Blanche, rechts naar Arolla met zicht op de Pigne d'Arolla en de Mont Collon. De overkant van de vallei zie je het zetelliftje van Lana met de Pic d'Arzinol…

Onze gids geeft uitleg en toont vanop dit uitzichtpunt een aantal routes die de volgende dagen zullen aan bod komen. Hij kent de streek hier op zijn duimpje, pocht hij, terwijl hij het weggetje toont waarlangs andere jaren de dauwtrip liep: rechts richting Daillec.
Vanmorgen stappen we links tegen de flank, eerst nog enkele alpenweiden door om dan de bossen in te trekken richting l'A Vieille. Er zitten serieuze steile stukjes tussen, de grond is vochtig en er wordt af en toe gegleden. Het collectief geheugen wordt aangesproken: "Mieken, houd u vast aan de takken van de bomen. Mieken houd u vast aan de takken van de mast." Het ene liedje brengt echter het andere mee en al vlug weergalmt ons kamplied door de bossen: "Lief klein konijntje had een vliegje op zijn neus…" Monitoren Tom en Pim kunnen zich gelukkig bedwingen en laten gebaren annex dansje achterwege.

De sfeer is O. K. , het weer is treffelijk, het tempo goed en eens boven de boomgrens  zien we aan de overkant l'A Vielle liggen. Daar zouden we rond 10 uur aankomen.

Volgens enkelen nodigt het landschap uit om "dik over dun" tegen de flank te klimmen: onze gids wijst dit kort en krachtig van de hand. Een enkeling merkt nog op dat zo tijd kan worden gewonnen, maar ook dit argument vindt geen genade.
Terug in het gelid dan maar, het bergpad op achter l'A Vieille (2368 m), richting pas de Lona. We stappen op een mountainbikeroute… dààrvoor moet je pas goed gek zijn. Het pad is bezaaid met grotere en kleinere rotsblokken, mountainbike??? Jawel.
Enkele leerlingen beginnen het lastig te krijgen, vooral als ze zien hoe hoog de cabane nog staat. Onze gids belooft elke 'dauwtripper' een bergdiploma: "Deze tocht is werkelijk een unicum!".
Rond de middag bereiken we de pas de Lona (2787 m). Rustpauze en tijd om de werkelijke reden te kennen waarom deze dauwtrip de Cabane des Becs de Bosson als doel heeft:
"Dit jaar zitten we voor het laatst in Evolène, volgend jaar verblijven we in de Val d'Anniviers (Grimentz). Als je van op deze pas aan de andere kant naar beneden stapt kom je daar uit. Volgend jaar doen we deze trip dus vanuit Grimentz. Knap he?"

Hoe enthousiast de gids hierover ook doet, een aantal dauwtrippers zien het minder en minder zitten. De monitoren halen alle motiverende trucs uit de kast voor de laatste klim naar de cabane. Wolken beginnen samen te pakken, de wind blaast iets krachtiger, de gids volgt ietsje meer gespannen de barometer op zijn uurwerk.
Zoals altijd wacht ons voor de cabane nog een flinke kuitenbijter. De edelweissjes naast de weg gunnen we dan ook bijna geen blik.
13u30: we gooien ons op de banken voor de cabane (2985 m).