De lucht is dreigend, de wind snijdt… gelukkig hebben we een extra pull in de rugzak.

Er is enige onrust bij de begeleiders te bespeuren: wat met het weer? Wat met de terugweg die volgens twee monitoren gevaarlijk is op twee punten: de glijpartijen in het bos die in de afdaling nog moeilijker zijn en de klim naar de cabane die hen te steil lijkt om af te dalen. Een probleem voor onze gids die zijn stafkaarten in Evolène liet: hij kende de weg immers op zijn duimpje… De cabanière brengt raad: het weer blijft goed en er is een alternatief om van de cabane af te dalen, op drie kwartier zouden we aan l'A Vieille zijn.

Na een laatste groepsfoto en een bezoek aan het 'toilet' waar de wind je zitvlak droog blaast, vatten we rond kwart na twee de terugweg aan, richting pointes de Tsavolire. Enkele meters lager en een kwartier later blijkt hoe de cabanière zich vergist heeft: we zitten op de bergkam als een fikse hagelbui tegen onze billen slaat. "Oei en aai" 

Na een korte aarzeling versnelt onze gids de pas en enkele minuten later zijn we van de kam af. Stilaan dalen we af, héél stilaan via een grote bocht trekken we naar Bella Luette op 2484 m. De drie kwartier van de cabanière worden verdubbeld: pas na anderhalf uur zijn we aan l'A Vieille. Een macho onder de leerlingen oppert: "Zie je wel dat je ze niet mocht betrouwen: vrouwen he!!"
Nu nog een alternatief voor de bosweg: van l'A Vieille naar Tsalet d'Eison, afdalen op Eison la Crête en dan via de flank boven de Mayens de Chandolin naar Volovron.
Echter, slechts met behulp van een wandelkaart: stafkaarten zijn in Evolène gebleven! Het is al na vieren wanneer we onder Tsalet de weg kwijtraken: van de weiden blijft niets over dan modder, modder en nog eens modder. Weg? Pad? Modder modder modder!

Twee begeleiders gaan op verkenning en wij kunnen rusten. Een twintigtal minuten later komen ze terug op de proppen en leiden ons naar het pad. Net voor we de steile afdaling naar la Crête aanvatten begint het te regenen: nog meer modder.
In la Crête vinden we enkele afdakjes. Korte rustpauze. We verwittigen het home-front dat we nog leven maar vermoedelijk niet op tijd zullen zijn voor het avondeten. Verwondering galmt door de gsm: "dauwtrip? Niet op tijd voor het avondeten?"
Niet gezeurd: een duidelijke wegwijzer leidt ons de flank op richting Volovron. We stappen goedgezind verder ondanks pijnlijke spieren en enkele overvolwassen blaren op sommige voetzolen en tenen. Murphy's wet geldt echter: het pad is onderbroken en het is totaal onduidelijk waar we heen moeten. Je kan bergop of je kan bergaf.  "Naar beneden natuurlijk!" roept iemand. Dat is inderdaad logisch. Geleidelijk daalt de weg tot we ons realiseren dat we eigenlijk oostwaarts moeten en het pad ons vastberaden westwaarts stuurt. Wanneer we dan ook nog terug la Crête in het zicht krijgen, is het duidelijk dat onze gids het noorden kwijt is. Ondanks het protest, ondanks de zachte drang van enkele monitoren om een onduidelijk padje te kiezen dat naar beneden leidt, rechtsomkeer! Rond zes uur zijn we terug aan de wegversperring. We besluiten ditmaal het kompas te volgen en toch het pad bergop te kiezen.

Halte, rustpauze: zesuurtje met wat een aantal leerlingen nog in hun rugzak vinden. Het is bijna te donker om nog foto's te nemen. Twee gemzen snijden ons de pas af. Eindelijk: Volovron.
De afdaling naar Evolène vergt nog een laatste inspanning en rond half acht (19u30 jawel) bereiken we onze thuisbasis. Iedereen opgelucht, een dikke proficiat van de thuisblijvers… en we zijn zeker dat onze dauwtrip-middagwandeling-schemertocht een unicum zal blijven. We klommen zo'n 1600 meter, we stapten ongeveer twaalf uur, we hebben genoten, we hebben een beetje afgezien, maar iedereen is apetrots op dat bergdiploma, 'met gouden randje'!
En of Eddy van de keukenploeg nog meetrekt naar de bergen??? Zeker weten.

E. Van Mossevelde