Dag 1: van Wechelderzande (België)  naar Ötztal (Oostenrijk)
Dag 2: van Ötztal naar Pitztal
Dag 3: van Pitztal naar Kaunertal
Dag 4: van Kaunertal naar Ötztal
Dag 5: van Ötztal terug naar huis

Donderdagochtend 21 juli 2005. 2.45 u: "Alea jacta est" ("de teerlingen zijn geworpen"). De wekker toont zich van zijn ongenadige kant. Veel te korte nachtrust, maar de gedachte aan de komende dagen doen ons snel uit onze bedstee springen. Kleren aan. Kleine kattewas, afscheid nemen van vrouwlief die lekker in het warme bed blijft. Nog een snelle blik naar de kleine slapende dochter, laatste rommel bij elkaar schrapen en daar gaan we!
3.25 u: Sam en ik komen aan bij Ronny. Joppe en Sander liggen al in hun slaapzakken in de wagen. Ronny's eega Hilde staat mee paraat om ons uit te zwaaien. Alles lijkt dik in orde, tot ik merk dat de wagen van Ronny 1 koplamp mist. Geen nood, ik zal Ronny wel tot in Längenfeld loodsen. Op naar Poederlee dus.
3.35 u: Poederlee: Toni en Jan stappen bij mij in. De vorige dag werd de bagage reeds goed gestapeld met medewerking van enkele "Franziskaners" (meegebracht van mijn verlof in Walchsee). Ook hier staat Jans eega Daisy mee buiten. Jongens, jongens, twee dames in nachtgewaad mogen aanschouwen. Mijn reis kan nu al niet meer stuk!
Na 400 vlotte kilometers worden de wagens wat bijgetankt (in Herentals was mijn poging om de bak nog volledig vol te gooien mislukt wegens een iets te ijverig vulpistool). Daar gebeurt een eerste aanval op onze gemoedsrust: volledig in trance van de komende avonturen tankt Ronny loodvrije benzine in plaats van diesel in zijn wagen! Enkele tankbeurten later blijkt het goedje meer dan voldoende verdund te zijn en lijkt dit euvel van de baan.
Het ochtendgloren dient zich aan. De reis verloopt verder zeer vlot, tot we in Aichelberg verrast worden door een flitsersteam. Een hele rij camera's!! Shit, shit, shit, we hebben het waarschijnlijk vlaggen! Bang afwachten maar... En ik wist maar al te goed dat je daar heel attent moet zijn!
12.45u: We vinden na ongeveer 850 km vrij makkelijk een parkingplaats in Lehn (Ötztal) aan de voet van de "Klettersteig Lehner Wasserfall". Na een gemoedelijke kennismaking met de familie Desmedt uit Wechelderzande (leren kenen via Internet), starten we deze mooie klettersteig, maar niet nadat Ronny ijlings naar de wagens moet terugkeren om zijn vergeten portefeuille te gaan halen.

Hieronder: foto's van de klettersteig.

De Klettersteig is een schot in de roos: iedereen geniet met volle teugen. Na een uurtje verder stijgen bereiken we de Stabele Alm (1.900 m).
Deze alm blijkt eveneens een schot in de roos. Slechts enkele zeer knusse lagers, geen andere trekkers, lekker eten en een gemoedelijke Oostenrijkse bediening. Een aanrader!
Na wat overleg met de oude heer des huizes blijkt de verdere tocht een haalbare kaart, hoewel de aanwezigheid van de kinderen in onze tocht toch steeds op wenkbrauwgefrons wordt onthaald.
Conclusie van de dag: prachtige klettersteig en schitterende alm. Voor herhaling vatbaar.

Deel 2  ->