Vrijdagochtend 22 juli 2005. 9.15 u. Na een lekker en uitvoerig ontbijt (naar trekkersnormen toch), gaat de tocht verder. De doelstelling is het halen van de Riffelseehütte (weliswaar een stukje met het openbaar vervoer en misschien zelfs een kabelbaan). We passeren al snel de Innerberg Alm en stijgen verder naar de Woeckel-Warte (2.098 m). Vervolgens gaan we via de Hohe Eggen naar de Hauerseehütte (2.383 m).

Hier in deze selbstversorgungshütte wordt ons een kop thee aangeboden. Ook hier maant de hüttenwirt ons aan tot voorzichtigheid met de kinderen. Al snel blijkt immers dat een moeilijkheid opdoemt: de normale weg is niet meer bruikbaar zodat we zelf onze weg opwaarts moeten zoeken. Dit blijkt geen lachertje en het wordt snel duidelijk dat de timing van deze dagtocht langer zal duren dan aanvankelijk gepland.

Na heel wat geploeter passeren we de Luibis Kogel (3.110 m) en beginnen dan aan een werkelijk zeer moeilijke afdaling.
De groep splitst zich in twee: Jan neemt de kop met Toni, Sander en Joppe. Daarna volgen Ronny, Sam en ikzelf. We spreken af om ons in Piösmes te hergroeperen. De groep van Jan komt ongeveer rond 17 u aan in Piösmes (1.391 m). Wij doen er een uur en een kwartier meer over en komen na bijna 9 uur stappen vermoeid aan in het Pitztal. Tot overmaat van ramp hebben we een verkeerde afsplitsing genomen en komen een dorpje verder uit, Stillebach. Na een kort GSM-overleg met Jan stappen we alsnog naar Piösmes. Het halen van de Riffelseehütte was al langer een onhaalbare kaart gebleken, zodat we wijselijk op zoek gaan naar een Zimmer. Wij vinden vrij snel een prima Gästehaus bij mevrouw Neururer en genieten van een lekkere douche en prima maaltijd in een nabijgelegen restaurantje. De zware dagtocht eist zijn tol, zodat er rond 21.30 uur al onder de wol wordt gedoken.
Conclusie van de dag: zeker niet voor herhaling vatbaar met kinderen.

<-  Deel 1                                                                                                               Deel 3  ->