 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Matterhorn 2002 (vervolg)
door: Jonas Lohaus
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Dag 5: 11 juli 2002
Opnieuw 5h30: dit keer kijken we op een blauwe hemel. De Vlaamse feestdag heeft zijn invloed. We hebben niet veel tijd nodig om te gaan ontbijten. Men had alles voor ons klaargezet, dus we konden direct aan tafel. Vanuit de eetzaal hebben we nu het volgende prachtig zicht op de Matterhorn. De foto is om 6h31 genomen (de graafmachine is nog steeds zichtbaar).
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Matterhorn vanuit Rifugio Theodulo
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Rond 7h00 zijn we vertrokken met als doel voor vandaag: de Breithorn. Het weer is alvast fantastisch en we schieten goed op. Frank heeft vandaag last van diarree en voelt zich niet al te best, maar houdt zeer goed stand. We schieten goed op en al snel komen we aan Testa Grigia, 3.479m. Vandaar gaan we richting Breithornpass die op 3.824m ligt. Vandaar uit hebben we een prachtig zicht op de Breithorn zelf.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Breithorn gezien vanaf Breithornpass
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Dan is het nog de bergschrund over steken om vervolgens om 11h00 op de 4.164m hoge top aan te komen. Een topfoto spreekt voor zich, met op de achtergrond de Matterhorn.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Op de top van de Breithorn (4.164m) met op de achtergrond de Matterhorn.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
De afdaling gaat over de smalle graat waarna je een volledige Breithorn overschrijding kan doen. Wij dalen echter af omdat we naar de Rifugio Val d'Ayas moeten. Daar zijn we rond 15h00 aangekomen. Iedereen was vrij moe en wij zijn allemaal eerst een uur op ons bed gaan liggen. Wim klaagt op dat moment dat hij zich niet goed voelt. Frank is zijn diarree ondertussen te boven gekomen. Het is op dat moment nog steeds schitterend weer dus alle schoenen, sokken en het touw kunnen in de volle zon drogen wat een groot voordeel is. Na de platte rust klaagt Wim over serieuze hoofdpijn. Hij denkt dat hij een zonneslag heeft van de hele dag in de zon te lopen. Reden hiervoor is volgens de anderen een te minieme hoofdbescherming (enkel een bandana is niet genoeg, zeker als je weet dat je gevoelig bent voor zon) en toch een gebrek aan conditie. Tijdens het eten worden de verschillende opties om zonder Wim verder te gaan, overlopen. We moeten met een aantal zaken rekening houden: · We kunnen Wim niet alleen laten afdalen. Dat is onverantwoord in de bergen; · Jonas, Frank en Johan willen de tocht verder zetten en Pollux en Castor doen; · De voorspellingen voor de volgende dag zijn middelmatig: 's morgens eerst nog zon, maar in de late namiddag zou er een hevig onweer komen opzetten. Dit slechte weer zou zeker nog twee dagen aanhouden; · Wim aan de Italiaanse kant gaan afzetten kost de anderen 400 hoogtemeters. Daarnaast zou Wim dan vanuit Italië in Zermatt moeten geraken, wat geen sinecure is. Het zou hem zeker 1,5 dag vragen; · Wim naar Klein Matterhorn brengen, voert de anderen weg van Pollux en Castor;
We besluiten om er nog een nachtje over te slapen. Misschien voelt Wim zich morgen beter. In bed worden de opties nog eens overlopen. Iedereen komt duidelijk voor zijn mening uit en is recht voor de raap. Het spreekt voor zich dat dit een aantal spanningen met zich meebrengt. Elkeen heeft namelijk een doel voor ogen en als dat in het gedrang komt door iemand anders, kan dat wel eens tot straffe uitspraken leiden, zeker als je de oorzaak van het opgeven in acht neemt. Maar het is wel zo dat je op zo'n moment beter je gedacht zegt. Het is heel belangrijk in de bergen dat je weet waar je met je klimgenoten aan toe bent. Iedereen valt vrij snel in een diepe slaap.
Dag 6: 12 juli 2002
Het is 4h00: Wim voelt zich nog niet beter. Rekening houdende met bovengenoemde argumenten beslissen we hetvolgende: We brengen met zijn allen Wim naar Klein Matterhorn (dat ligt aan de Breithornpas waar we de dag ervoor gepasseerd zijn). Wim neemt daar de kabelbaan naar beneden. Jonas, Frank en Johan keren dan op hun passen terug en beklimmen dan Pollux. Daarna keren ook zij terug naar Klein Matterhorn en dalen dan af naar Zermatt. Dit omwille van het voorspelde slechte weer. Dat houdt dus in dat we Liskamm en de Dufourspitze zo goed als zeker niet zullen beklimmen. Jammer, maar: That's life. Zogezegd, zo gedaan. Rond 6h00 vertrekken we aan de hut. Eerst komen we langs de voet van Pollux, om zo richting Breithornplateau te gaan. Op het moment dat het vlak wordt en Klein Matterhorn in zicht is, nemen we afscheid van Wim. Hij zal de kabelbaan nemen naar Zermatt.
De anderen maken rechtsomkeert en keren terug naar de voet van Pollux. Daar komen we om 9h00 aan. Het is nog steeds prachtig weer als we aan de beklimming beginnen. Deze berg begint met een rotsbeklimming van 300 hoogtemeters. Het is een geweldige ervaring.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Op de foto zie je Frank die aan de beklimming bezig is. Technish gezien is het zeker geen moeilijke beklimming, maar het is hier wel onze eerste dus de concentratie is zeker aanwezig. Klimtechnisch is hij te vergelijken met de Matterhorn, dus het is een goede oefening.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Na het rotsklimmen hebben we nog een graad te beklimmen om op de top (4.092m) te komen.
Na dit korte stuk is het weer tijd voor een topfoto. Onze tweede vierduizender.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Tot dan toe is het allemaal nog dolle pret. De afdaling moet over de andere kant gaan tot in het Zwillingsjoch, gelegen tussen Pollux en Castor. Het is op dat moment 11h00, dus we hebben alle tijd. Maar om één of andere reden, we zijn er nog altijd niet uit, vinden we de juiste weg niet. Dat had als gevolg dat we de eerste 100 hoogtemeters volledig gezekerd moesten afdalen. Johan en Jonas hebben de meeste klimervaring, dus om beurten zekerden zij de andere twee om vervolgens zelf af te klimmen. De eerste meters waren een ijslaag met een dunne sneeuwlaag erop. We moesten dus de hele tijd met onze stijgijzers en pikkel werken om op een fatsoenlijke manier af te dalen. Daarbij kwam nog eens dat vanaf 12h30 stilaan wolken kwamen opzetten, de voorbode van dat onweer dat op komst was. We moesten dus wel zo snel mogelijk afdalen om niet in het onweer terecht te komen. Daar hadden we echt geen zin in. Door op deze manier te vorderen, verloren we uiteraard veel tijd. Daar waar we gedacht hadden om tegen 13h00 in het joch te zijn, was dit nu pas om 15h00. De laatste kabelbaan in Klein Matterhorn vertrok normaal gezien rond 17h00. We hadden dus nog twee uur en maakten ons sterk dat we daar zeker zouden geraken. Ondertussen was de mist blijven opzetten, en hadden we in het begin moeilijkheden om ons deftig te oriënteren. We konden weliswaar een aantal sporen volgen, maar als je geen 20 meter voor je uit kan kijken, begin je aan elk spoor te twijfelen. Uiteindelijk zijn we pas om 18h00 aan Klein Matterhorn aangekomen, uiteraard te laat. We wilden van daaruit al naar Wim bellen met onze gsm omdat die hoogstwaarschijnlijk al ongerust was aan het worden. Normaal gezien hadden we rond 17h00 op de camping moeten zijn. Maar je zal zien dat net op zo'n moment je toestel geen netwerk kan vinden. De enige resterende mogelijkheid die er voor ons nog opzat, was terug naar de Rifugio Theodulo gaan en dan de volgende dag verder afdalen. Het tempo zat er van dan af stevig in zodat we rond 19h00 terug aan de hut waren. Dit was een dag van 13h00 onderweg zijn. We hebben dan onmiddellijk Wim opgebeld om hem te laten weten dat we veilig en wel in de hut waren aangekomen. Groot was dan ook onze verbazing dat Wim op dat moment in zijn auto zat op weg naar huis. Dat heeft ons gedrieën daarna enorm boos gemaakt, want hij was de enige die op dat moment wist wat wij van plan waren. Wat was er gebeurd als wij nergens waren aangekomen? Wie had er alarm geslagen? Daarnaast hebben wij toch 3 uur gespendeerd om Wim veilig terug te brengen. Indien we direct aan Pollux konden beginnen hadden we niet in de mist terecht gekomen en waren ook wij op tijd aan Klein Matterhorn geraakt. Bovendien vonden we het vreemd dat iemand die moet afdalen omdat hij een zonneslag heeft, nog wel de kracht heeft om 8 uur in zijn auto te zitten.
Maar goed, we lieten het daarna niet meer aan ons hart komen. We zaten wederom droog in onze hut, nog steeds bijna alleen op een Canadees na, en, heel belangrijk, de toiletten waren gemaakt. We konden dus in alle droogte onze boodschap achterlaten. Met een lekkere karaf wijn hebben we dan nog een partijtje "klotewiezen" gespeeld (= wiezen met zijn drieën). Daarna uitgeput in ons bed gekropen.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|