|
Dag 9: 15 juli 2002
Over deze dag valt niet zoveel te melden. Jonas en Johan hebben hun tocht naar de Mar de Glace gedaan en hebben de nodige hoogtemeters gedaan. Het ging verbazend vlot, maar dat is ook niet onlogisch na de inspanningen van de voorbije weken.
Frank heeft de col de Montet beklommen en afgedaald en zei achteraf droogjes dat: "het de eerste keer was dat hij echt diep was gegaan". U ziet het: Frank is echt een beest.
Dag 10: 16 juli 2002
We nemen afscheid van de bevallige dochter en beloven haar plechtig dat we donderdag avond zullen terugkomen.
We rijden met de auto tot in Les Houches van waaruit we een kabelbaan nemen. Van daaruit kan je ook nog een treintje nemen, maar dat laten we aan ons voorbijgaan, en dat was niet omdat het treintje die dag toevallig niet reed wegens een ontploffing in Nid d'Aigle, het eindstation. We hebben dus de hele tijd het spoor gevolgd tot in Nid d'Aigle waar van de cafetaria inderdaad niet veel meer overschoot. Enkele brandweerlui waren er nog druk in de weer. Vervolgens zijn we de rotsen op geklommen richting de eerste hut: de Refuge de Tête Rousse. Deze hut is vrij gemakkelijk te bereiken. Het was vandaag nog redelijk bewolkt en bij wijlen vrij mistig. Maar we hebben de hut vlot bereikt. Net op het moment dat we er waren, begon het te regenen. Op dat moment vertrok er nog een groep Japanners met hun gidsen richting de volgende hut, de Refuge du Gouter.
In de Refuge de Tête Rousse hebben we bijna de hele namiddag aan het kaarten geweest, we hadden een hele tafel voor onszelf ingepalmd. De hut had slecht drie slaapzalen, elks met een aantal beddenbakken. De matrasjes die daar inliggen zijn nog gebaseerd op mensen van 50 jaar geleden, zo smal waren ze. Later zou blijken dat dit nog niks was in vergelijking met de Refuge du Gouter.
Dag 11: 17 juli 2002
Vandaag zijn we niet speciaal vroeg opgestaan omdat de tocht van vandaag ook niet extreem lang zou zijn. Het ging enkel naar de Refuge du Gouter. Maar het zou toch niet zo'n makkelijke tocht worden.
Die nacht had het nog behoorlijk bijgesneeuwd. Wij zijn die ochtend als eerste vertrokken uit de hut. Dat had als nadeel dat we geen sporen konden volgen. Gelukkig staan er op de rotsen veel rode verfstrepen, maar bij momenten was het toch zoeken, ook al omdat het nog steeds aan het sneeuwen was. Het eerste moeilijke moment kwam er in het grand couloir. Normaal raden ze aan om daar met helm door te lopen aangezien er al eens wat stenen naar beneden konden komen. Nu, in ons geval was daar weinig gevaar voor aangezien alles vol sneeuw lag. Voor de veiligheid is er over het couloir een stalen kabel gespannen waarop je je kan zekeren. Uit veiligheidsoverwegingen hebben we dit dan ook maar gedaan, en maar goed ook want Frank en Johan zijn er beiden uitgeschoven en hebben zich enkel met behulp van hun pikkel terug op de wand gekregen. Uiteindelijk zijn we er zonder kleerscheuren vanaf gekomen. We vonden het zelfs wel spannend.
Dat moeten zeker ook de volgende cordée (= touwgroep) gevonden hebben, toevallig ook Belgen. Eén van hen heeft een kleine sneeuwlawine op nauwelijks 10cm naast zicht gekregen. Absoluut spannend ... We zijn ze 's avonds in de hut nog tegengekomen.
Maar dan begon het: de rotsbeklimming naar de Refuge du Gouter. Normaal gezien is dit een beklimming van niks. Maar als je er als eerste van de dag opklimt en alles ligt onder de sneeuw is het toch net iets anders. Het normale pad was absoluut niet meer te ontwaren, dus we hebben alles maar gewoon naar boven geklommen. Onderweg zijn we nog die Japanners van de vorige dag tegen gekomen. Blijkbaar zagen ze het toch niet meer zitten om nog langer boven te blijven.
We hadden op voorhand gereserveerd voor deze hut. Ze was al wel volgeboekt, maar we konden nog matjes krijgen om in de eetzaal te slapen, wat in deze hut een volstrekt normale zaak is. Wegens het slecht weer waren een aantal mensen niet komen opdagen, waardoor ze ons een geweldig aanbod konden doen: we kregen twee matjes voor drie personen. Ik vertelde u eerder al dat de matjes ginder nogal smal waren ... Op dat moment dachten we nog dat dit allemaal wel ging meevallen.
We hebben in de hut een stevige spaghetti gegeten en zijn vervolgens beginnen kaarten. Ondertussen waren er alweer een aantal mensen bijgekomen, waardoor de eetzaal voor de komende nacht bezet bleek te zijn. De hut biedt normaal gezien plaats aan 116 mensen. Tijdens onze nacht sliepen er 150. En op drukke dagen blijven er al eens meer dan 200 mensen slapen. Waar ze die allemaal te slapen leggen weet ik ook niet.
Door het feit dat wij aan het kaarten waren, hadden wij al een tafel en konden we in de eerste shift eten (inderdaad, er zijn twee shiften om te eten). Daarna zijn we vrij snel in ons bed gekropen want de volgende dag zou vroeg beginnen. Om 20h30 was het buiten nog volledig bewolkt. Met hoop op beter weer zijn we dan maar gaan slapen. En toen begon het natuurlijk. Het is jammer dat we er geen foto van hebben, want het zou een unicum zijn om eens drie volwassen mannen in lepeltjeshouding in een bed te zien liggen. Tja, wat wil je ook anders, als je met zijn drieën op twee matrassen moet liggen ? Je maakt er gewoon het beste van ...
Dag 12: 18 juli 2002
Om 1h40 (wel degelijk 's nachts ja) worden we wakker van het gestommel van andere mensen. Wij hadden gepland om om 2h00 op te staan, maar soit. We beginnen ons aan te kleden en gaan nog een keer naar het toilet, dat zoals in vele hutten een Frans toilet is dat rechtstreeks uitgeeft op een rotswand.
Als we buiten staan om naar het toilet te gaan, zien we onmiddelijk dat er een wolkenloze hemel is, we kunnen honderden sterren zien. Beter weer kunnen we ons dus niet wensen.
In de eetzaal is het ondertussen een drukte van jewelste. Je kon namelijk vanaf 2h00 ontbijt krijgen. De volgende foto is genomen om 2h16.
|
|
