Na enige keren te vergaderen bleek dat we met drieën, ik, mijn vriend Dirk en zijn vriendin Nicky ons gingen wagen  aan een achtdaagse vakantie. Bestemming?

Ötztal in Tirol, gelegen te Oostenrijk! Namelijk in het dorpje Sölden. Maar eerst zouden Dirk en ik een vierdaagse trektocht maken in de bergen. Terwijl Nicky  voor ons een rustig pensionnetje zou zoeken. We vetrokken op dinsdag  14 augustus met de wagen vanuit België.Na ongeveer 8 uurtjes bollen en enkele rustpauzes kwamen we aan in Ötz.  Omdat we 's morgens bij het krieken van de dag vroeg moesten vertrekken; hebben we ons gestationeerd naast een bergrivier aan de rand van Oetz.

Ja het was zover! Na gegeten te hebben en nog eens na te kijken of we alles wel bij hadden zijn we iets verderop in het Otztal in het dorpje Huben nabij Längefeld al wandelend  bergopwaarts vertrokken.

Alles bleek optimaal te verlopen het afscheid van Nicky, de ademhaling, het knappe uitzicht over het dorpje. Onze vakantie was bij deze begonnen! We hadden ongeveer 600 meter hoogte te overbruggen.Na +/- 2 uren te stappen kwamen we uit boven de boomgrens op de Breitlehn Alm (1874 meter hoog). Daar keek je naar boven recht naar de zon voorafgegaan door een groot dal van ongeveer 3 kilometer lang, het Breitlehntal.Kort na de middag, na een korte onderbreking ,zijn we er ingevlogen, een klus van 3 uren stappen met een overbrugging van 765 meter hoogte.Een Oostenrijkse sportieve wandelaar raasde ons voorbij. Het zweven was voorbij! We kwamen weer met onze beide voeten op de grond en tot de conclusie dat we geen echte doorwinterde Tirolers waren.. Het tripje was vermoeiend met deze hitte. Uiteindelijk zagen we na een eeuwigheid het einde van het dal naderen. De euforie sloeg toe bij ons beide. Eindelijk! De Breitlehnjoch (2639 meter hoogte). We keken na 5 uren klimmen eens omhoog, naar een punt waar we heen moesten! Omlaag! Na een klein uurtje wandelen keken we terug naar een padje dat omhoog liep. Heel,heel steil omhoog. Ach het zal wel onze  weg niet zijn. ! Na de kaart wel  drie keer te bekijken en zes keer om te draaien komen we tot de conclusie dat ofwel de kaart verkeerd gedrukt is ofwel dit onze route toch wel moest zijn. ! Na diep ademgehaald te hebben zijn we er toch maar aan begonnen. Dit stukje was geen lachertje voor mensen die moeite hebben om te kijken  vanuit de hoogte en als top of de bill kreeg je 10 meter voor de top nog een stukje hangen aan de kettingen en proberen je voeten ergens te zetten, het was zeer stijl! Vraagt het maar aan mijn vriend Dirk die dit stukje het extreemste vond van de tocht. De Rotkarljoch (2710 meter hoogte. Nog +/- 1uur 30 min stappen dachten we, aankomst in De Chemnitzerhutte omstreeks 17 uur 30. BING!! BONG!! FOUT!!! Na een uur afdalen naast een stromend bergriviertje(Russels Heimer weg) maakte ik een orieenteringsfout ik dacht een berghut te zien onder in een zijwaarts dal. Vooruit Dirk we zijn er bijna en we droomden samen van een knappe berghuttendochter en een halve liter sprankelend bier.We hadden immers een enorme dorst, het water was al een uur geleden opgedronken. Nog een enorm stenenveld door van ongeveer 500 meter, een stukje naar beneden en we zijn er. Nu bleek er achter het stenenveld nog een pad omhoog te lopen. Dit kon niet!! Dit klopt niet!! Want de berghut was omlaag! Oplossing! Terug naar de plaats waar ik de berghut zag. +/- 45 minuten terug omhoog tot aan het riviertje aankomsttijd 18 uur. Geen berghut te zien natuurlijk. Wel een hoop stenen We waren totaal op! Moe! Honger, dorst, in een depressie. Elke hoop stenen leek van ver wel een berghut of een hoopje mensen. Er zat maar een ding op. Hier  bivakeren,  water koken uit het riviertje, eten maken en gaan slapen in open lucht op +/- 2500 meter hoogte tussen de steenbokken die 20 meter hoger zaten toe te kijken. Zachtjes deinsde de verlichting weg en we zagen na een tijdje in de schemer, enkel nog het silhouet van de bergen. Tijd om onze slaapzak maar eens op te zoeken, plots flits! Flits! Boven op de bergen. Het was net een discotheek zonder lawaai en gedonder. Was het weerlicht? Een statische ontlading? De sterrenhemel was in ieder geval prachtig, het enigste wat nog onbrak was "Starschip Enterprise" met kapitein Kirk en Mr Zoeloe de navigator die ons kon vertellen waar the lost hut was. ONZE EERSTE DAG ZAT ER OP, en wat een ervaring waren  rijker.

We sliepen slecht die nacht. We hadden immers geen kerrie matje bij. Het licht kwam zoals het gisteren verdween. Goede morgen!! Dirkje! . Opstaan!!! Dat was de boodschap, We zagen drie personen neerdalen van het padje waar we gisteren tegenop keken. Na rustig een ontbijt  genomen te hebben en nog eens de kaart te hebben bekeken met het kompas ernaast bleek dat die mensen van het pad afdaalden, waar wij naar boven moesten.. Vooruit  rugzak op de schouders en vertrekken maar. Midden in het stenen veld kwamen onze tegenliggers ons tegemoet. Zonder rugzak, wel met verrekijker, hond, en een geweer. Zij vroegen in hun beste Oostenrijks of we misschien van die beesten hadden gezien met van die lange horens. Dit was onze kans. Wij in ons beste Oostenrijks of ze toevallig "De chemnitzer" hut hadden gezien. Jawel hier omhoog en op die kam kun je ze in de verte zien. Wij dolgelukkig  antwoordend op hun vraag dat die beesten ons juist niet hadden opgegeten de avond ervoor. Na nog eens te wuiven zijn we begonnen aan de beklimming. Boven aangekomen Gahwinden (2649 meter hoogte) zagen we de hut inderdaad liggen. Nog 45 minuutjes afdalen en we zijn er. Na herhaaldelijk wandelaars die de hut verlieten tegen gekomen te zijn kwamen we aan De Chemnitzer  hut (2323 meter hoogte).

Onze tijdsberekening bleek te kloppen.  Binnen in  de hut zijn we dan  maar begonnen aan het op peil brengen van ons vochtgehalte. Na een half uurtje drinken besloten we dan maar te beginnen aan de afdaling. Een prachtige afdaling met het dorpje Plangeross (1612 meter hoogte) continu in het zicht,langst kronkelende paadjes, een watervalletje en hoopjes dagjestoeristen die de beklimming waagden, waarschijnlijk om dezelfde reden als wij, het vochtgehalte terug op peil brengen! Aangekomen in Plangeross zijn we dan op zoek gegaan naar een terrasje om lekker te relaxen en eens goed ons buikje vol te eten. Bergschoenen uit, voeten onder de tafel en hap, hap grill teller mit pommes frites gevolgd door ne creme glace. De eigenlijke bedoeling was om van hieruit te vertrekken naar de Kaunergrat Hutte. Maar het was kiezen ofwel direct vertrekken, ofwel hier lekker blijven dutten op een terrasstoel  en daarna richting Riffelsee hutte trekken. De keuze was snel gemaakt!! We hadden het verdiend na twee nachten geen oog dicht gedaan te hebben en een enorme uitputtingstocht. In de namiddag omstreeks 13 uur 30 hebben we onze schillingen neer geteld en zijn langst een padje rechts van de betonnen baan naar Mandarfen getrokken, een tochtje van +/- 1 uur. Daar aan gekomen  hebben we besloten om er maar een relax dagje van te maken. We zijn de Riffelseebahn opgestapt. Het was een deugd die dagjestoeristen te zien werken onder de lift en zelf omhoog te gaan zonder maar een druppel  zweet te laten. Boven aangekomen keken we uit op een groot meer De Riffelsee (2232 meter hoogte)Hier zijn we dan maar iets gaan drinken in het restaurant naast  de lift. Omstreeks 15 uur 30 besloten we onze rugzak nog eens om te hangen en De Riffelsee Hütte maar eens op te zoeken,ongeveer een aantal honderd meters verder. Daar aangekomen ben ik voor een deugddoend dutje voor een uurtje of twee in mijn bedelage gekropen. Dirk heeft me komen wekken om te eten en daarna nog wat halve literkes te pakken. ONZE TWEEDE LUXE DAG ZAT ER WEERAL BIJNA OP. 'S nachts ben ik dan nog eens wakker geschoten. Daar was het!!!Dat gene dat we de nacht voordien konden missen. Regen en onweer!! Wat een geluk!!!

WE ZIJN INMIDDELS AAN ONZE DERDE DAG VAN ONZE TREKTOCHT  GE KOMEN. 'S Morgens, Onze eerste keer dat we ons nog eens konden wassen aan een lavabo. Dat deed nog eens deugd. Rugzakken vertrekkensklaar maken en hop gaan ontbijten. Om er weeral in te vliegen, 1 uur en 45 minuten afdalen naar Mittelberg. In het begin was het wel bewolkt, maar de huttenuitbater verzekerde ons dat het een mooie dag ging worden. Dat klopte nog ook naargelang we naar beneden gingen. Via een vrij gemakkelijk paadje dat passeerde langst een eethutje De Taschach Alm  kwamen we om 10 uur 30
In Mittelberg (1784 meter hoogte) toe. Tijd om onze dorst nog eens te lessen.. Dit op een terras van een restaurant waar zich ook een grote parking  bevond. Natuurlijk passeerden we weer een heleboel mensen toen we langst brede grinten weg bergopwaarts gingen richting  Gletscherstübele (1891 meter hoogte). Een klein gezellig barakje waar we net aankwamen toen het begon te regenen. De ideale plaats om op de middag een frankfurter worst te nuttigen. Na de middag  stopte het met druppelen zodat we onze weg weer konden verder zetten. Langst een kronkelend paadje omhoog, met op de voorgrond een prachtige grote waterval stromend uit een grijze gletsjer.

Nu wisten we meteen waarom er zoveel volk in dat barakje zat. Wij hadden echter nog een hele weg af te leggen. De tocht was immers vanaf Mittelberg tot aan De Braunschweiger Hutte  3 uren en een half klimmen. Toen we boven de waterval uitkwamen zagen we in de verte de andere kant van het dal, de Riffelsee liggen. Een minpuntje was echter wel  de donkere wolken en de bliksemschichten die erbij kwamen. Zouden zij onze kant uitkomen? We klommen verder omhoog en ja!!Het was zo ver!!!We zaten er middenin, juist op het steilste stuk van onze beklimming, ongeveer een drie kwartier nog van de hut verwijderd. Snel de rugzakken open en regenkledij aan. De wind gierde en het regende pijpenstelen.Toch kwam er nog een oud koppeltje van bovenaf ons tegemoet, gewone schoenen aan, niet voorzien tegen de koude en regen, geen medische voorziening bij, met andere woorden. Onverantwoord in dit hondenweer!! Ik begroette ze en zei nog in mijn beste Duits dat ze  voorzichtig moesten zijn met dit weer. Het was bovendien zeer glad op de rotsen. Tja meer konden we ook niet doen, dus we klommen maar verder. Het tempo lag veiligheidshalve dan ook aanzienlijk lager dan normaal. Beetje bij beetje kregen we meer een zicht op de hut toen we hogerop klauterden. Eenmaal boven gloeide ons hart vol verlangen om de hut binnen te gaan. Weg uit de regen om in het inkomhalletje de jassen uit te trekken en de natte rugzak aan de kant te zetten. Nu de gasteraum binnen. En YES!! Daar was ze!! Een bloedmooie huttendochter, de glimlach kwam al op onze mond toen ze  twee halve liters bier voor onze neus zette. We zijn in De Braunschweiger Hutte (2758 meter hoogte ).

Dirk en ik hebben ons toen ook gewaagd aan een spelletje schaak tot het weeral etenstijd was. De hut zat barstensvol. Zou het aan die knappe dochter gelegen hebben? Ik denk althans niet ,want toen ik naar het toilet ging zag ik een groepje mensen waarvan er een op de trap "afzeiltechnieken" aan het voordoen was. We are under the profs dacht ik bij mezelf  en ik kreeg al kriebels. Hier moest ik me ooit ook nog eens aan wagen!!! Terug uit de droomwereld zijn we in de gasteraum maar overgeschakeld op rode wijn. Niet omdat 's avonds dochtertjelief een knappe rode dirnejurk had aangetrokken om ons te bedienen, maar door gebrek aan bier. Ja het kan gebeuren dat het bier opgeraakt op bijna 3000  meter hoogte. Nadat we onze Belgische moppen nog eens hadden bovengehaald tegen een groepje oude Duitsers hebben we ons als een van de laatsten maar vervoegd richting beddelage. Weeral een nachtje regen buiten en  ik koude voeten, reden? Ik had Dirk beloofd eens te mogen slapen in mijn gloednieuwe slaapzak

's Morgens na het opstaan was het weer het vaste huttenstramien, wassen, inladen, ontbijten en vertrekken. Buiten op het terras stonden alle profs zich al klaar te maken, touwen oprollen, stijgijzers klaar nemen etcetera, klaar om onder begeleiding een gletsjertocht te doen. Wij, wij gingen de ander richting uit, bergop naar  De Pitztaler jöchl (2996 meter hoogte ). Het hoogste punt dat we tijdens onze tocht moesten doen. Het was maar een klein uurtje klimmen maar met kleine serieuze klauterstukjes juist onder de top. Maar het loonde de moeite. Rechts keek je naar het Pitztal en De Braunschweiger Hutte en links naar de Söldengletsjer en het Rettenbagtal. Onder ons lag ook nog een stukje gletsjer waar we nog naartoe moesten afdalen tot aan de parking van het skigebied. Dat het paadje door de sneeuw glad was, dat hebben we wel gemerkt. Voor ons liep een koppeltje waarvan de stoere man wel twee keer op zijn achterste ging. Aangekomen op de parking  keken we op naar een stuk enorme gletsjer en we kwamen met een beetje pijn in ons hart tot het besef  dat het einde naderde. Nog 4 uren stappen  naar Sölden . We hadden een keus om langst de gewone asfaltweg naar beneden te stappen. Maar daar waren we beide niet voor te vinden, dus besloten we het wandelpad te nemen. Dat liep in het begin naast de weg en vervolgens naast een riviertje in het Rettenbachtal een vrij lang saai weggetje. Na +/- 2 uurtjes zagen we een restaurantje naast de baan De Rettenbach Alm (2145 meter hoogte) waar we dan ook nog eens een poging deden om ons vocht aan te vullen. Hier op dit terras evalueerde we in gedachten onze voorbije vier dagen. We  kwamen dan ook allebei  tot de conclusie dat de tocht  prachtig was geweest met af en toe wel een spannend momentje bovenaan de ene of de andere top. Waarop we dan ook enige halve liters dronken. De vooruitzichten verder naar Sölden te wandelen verminderde met de minuut. We besloten dan maar om gsm  kontact te maken met onze correspondentie in Sölden. Zij zou ons komen ophalen. Maar na enige tijd was ze nog niet aangekomen. Waarna we nog eens belden. Bleek dat zij er niet met de wagen kon geraken omdat er een of andere mautstelle op de weg stond. Na op de kaart gekeken te hebben kwamen we er achter dat die enkele honderd meter verder stond. De schillingen rolden weer. Vertrekken!!! Voor een tochtje van enkele honderd meter. Het einde was net zoals in een film. De ene geliefde aan de ene kant  van de  grensovergang check point  charlie (de mautstelle) de andere geliefde met de verkijker in aanslag aan de andere kant. Het hart begon sneller en sneller bij beiden te bonzen. Samen met het ritme van de looppas waarmee ze naar elkaar toeliepen..Daar was het dan!!! BOEM! BOEM!!! Net een explosie, liefde dat tegen liefde botste. Het had een eeuwigheid geduurd, zo lang, en nu terug? Terug bij elkaar. Wat een HAPPY END. En ik, ik mocht dit allemaal als vriend aanschouwen met in het achterhoofd de gedachte wat een rust mij er de volgende dagen te wachten stond.

Na onze vierdaagse trektocht besloten we om nog enkel bergwandelingen van enige uurtjes te maken. Een daarvan was in Küthai (2017 meter hoogte)  een dorpje gelegen in de bergen. We reden in de voormiddag met de wagen terug naar het begin van het dal, naar Oetz.Juist voor we Oetz binnenreden namen we een afslag richting  Oetzerau, Taxegg, Wald.Allemaal kleine dorpjes die op de weg omhoog lagen richting Küthai. De kronkelende rit met de wagen duurde ongeveer 20 minuten. We hebben tijdens de rit genoten van de prachtige natuur waar we doorreden. Het was net een wildpark waar we reden. Koeien en zelfs paarden liepen er zo maar los met gevolg dat je regelmatig moest stoppen voor een groep paarden die tussen de wagens wandelden. Eenmaal boven aangekomen hebben we de auto op de parking aan de lift gezet.
Schoenen, regenkledij en de andere nodige zaken namen we mee. We konden vertrekken richting Drei seen Hutte (2311 meter hoogte) een tochtje van twee uren wandelen. Daar aangekomen hebben we een hapje gegeten veilig en wel op het verhoogd terras van de berghut. Het was de moeite!!Voor de hut hadden enkele mensen zich geplaatst voor een rustig te eten. Het eten kwam er aan en de paarden kwamen er ook aan!!Ze aten alles op wat er net gebracht was, zelfs het bier moest er aan geloven. Het was zoals vliegen die je lastig vallen tijdens het eten. Alleen paarden zijn zo vlug niet dood te kloppen. Die mensen zijn uiteindelijk veilig op het terras gaan zitten met het opnieuw gebrachte eten. Na dit schouwspel zijn we vertokken naar een groot stuwmeer iets verderop. Daar genoten we van het enorme uitzicht. We met drieën terug bergafwaarts vertrokken. Eerst een stukje langs een asfaltweg die naar het stuwmeer liep. Daarna terug langs een bergpaadje weerom naar de parking onderaan. Hier zijn we nog iets gaan drinken in een mooie houten hut die zich in het begin van het dorp bevond alvorens terug naar het Ötztal beneden te rijden.

Conclusie: Küthai is een prachtig rustig klein dorpje.met voor de autorit voldoende inhammetjes en zitbanken om eventjes te stoppen en te picknicken. Een ideale uitstap met de kinderen tot boven aan Drei seen hut toe. Men kan er zelfs met de kinderwagen heen wandelen over de weg die naar het stuwmeer en naar de hut leidt. Het wapenschild van Küthai  is een koe natuurlijk. Het loopt er vol met koeien, paarden en schapen in de zomer.

Twee dagen voor we naar België zouden afreizen ben ik er nog eens alleen op uitgetrokken. Omstreeks halftwee 's namiddags
ben ik met de wagen vertrokken. Een rustig tochtje van ongeveer een 20 minuten rijden naar Vert (1886 meter hoogte). Een kronkelige weg met onderaan in de diepte een bruisende bergrivier.Tijdens het ritje viel  me op dat het aangenaam rijden was. Geen verkeersdrukte. Maar dat kon ook niet anders, want het was een onbewoonde omgeving tot je in de verte het dorpje Vert zag liggen. Maar dat bleek niet helemaal juist te zijn want in het dorp aangekomen was het moeilijk om een parkeerplaats te vinden. Het wemelde er van de dagjestoeristen. Niet verwonderlijk, van hieruit kun je de tocht beginnen naar de hoogste top van het dal De Wildspitze(3768 meter hoogte)  Het was dan ook oorspronkelijk mijn bedoeling hier op af te gaan maar omdat ik nogal lang in mijn bed was blijven liggen, heb ik het maar niet gedaan. Ik heb wel de stoeltjeslift genomen naar Stablein (2356 meter Hoogte) 
Nadat ik was afgestapt wachtte me nog een tochtje van ongeveer anderhalf uur wandelen naar De Breslauer Hutte(2844 meter hoogte).Het was een vrij gemakkelijk wandelpad. Op het einde moest je wel eventjes een fysieke inspanning leveren zoals in de meeste gevallen, enkele honderden meters van de hut af. Boven was het vrij koud. Dan maar niet op het terras en naar binnen voor een soepje mit knakwurst. Op het moment dat ik mijn tanden zette in deze wurst kwam er juist een groepje wandelaars in de hut binnen . Deze bleken 's morgens vertrokken te zijn naar De Wildspitze te samen met een gids.Na navraag te hebben gedaan wist ik dat je deze tocht als toerist toch beter met een gids kan aanvangen. Je moet zelfs een stuk aangebonden klimmen.Na nog een Oostenrijks pintje gedronken te hebben ben ik terug naar beneden gegaan wat nog al vrij vlot ging. Hop de lift naar beneden. Toch gemakkelijk dat zoiets bestaat!! En daarna terug met de wagen naar Sölden.

Het was een aangename, rustige namiddag.een uitstap zeker aan te raden vooral met iets grotere kinderen. En voor de betere wandelaars informeer eens op voorhand achter een gids. Bij mij kriebelde het in ieder geval toen ik die klimmers zag binnenkomen. De beklimming van De Wildspitze staat zeker op mijn lijstje moest ik hier nog eens in de buurt zijn.

Andere reisverslagen                                                            Startpagina (Home)