De radio in de Dennenlaan in Wechelderzande begint te zingen om 1u30, we schrijven donderdagmorgen, 17 augustus, het is droog buiten.
Het uitgebreide "wat neem ik mee" lijstje heeft er voor gezorgd dat alles klaargepakt staat, een sportzak met wat reservekledij en een volgestouwde rugzak. Uit goede gewoonte heb ik hem niet gewogen. Enkele weken eerder heb ik tijdens onze gezinsvakantie in het Ötztal een tiental dagen rondgelopen met mijn jongste zoontje Ferre in de draagzak, alles samen ongeveer 15kg, ik ga er vanuit dat dat een goeie training was en dat deze rugzak dat getal niet haalt. Ik neem de tijd om me klaar te maken, wakker te worden en iets te eten. Al is het nog nacht, vertrekken met een lege maag doe ik liever niet. Wellicht zal ik deze keer niet veel kilometers achter het stuur vertoeven, spijtig eigenlijk want ik kan daar echt nog wel van genieten. Om 2u20 stap ik te voet naar Ronny, Niels ging ons daar komen oppikken met de Rover 75 en staat reeds op de oprit. We duwen alles in de koffer, het is wat paswerk maar het lukt wel. Al mijn meegenomen CD's ten spijt, er is enkel een radio-casettespeler in de wagen, het zal een zoektocht worden in Duitsland om wat deftige muziek te vinden. Hilde en Sander, Ronny's echtgenote en oudste zoon wuiven ons uit, het is 2u31, exact op schema.
We bollen door het verlaten Lille naar de Haastakkers in Poederlee. Er is al beweging binnen maar Marc is er nog niet. Om 2u50 draait de Mercedes Benz 220 CDI de woonwijk binnen. Jan is de dag tevoren de bagage al gaan inladen. Ze zijn al vlug ingestapt, Sam zit al op de achterbank. 5 minuten later zijn we weg, op naar de bergen! Nog even een korte stop aan de Esso in Herentals waar Marc de auto voltankt, met diesel hé Ronny!
Nog voor Aken maken we een eerste pi(t)(s)stop voor Niels, zijn het de zenuwen voor wat komen gaat, of gewoon een kleine blaas…? Tevergeefs hadden we geprobeerd om Marc via de GSM te berichten over onze bedoelingen maar er was geen enkele operator in Duitsland die zin had om Niels van netwerk te voorzien…een Mobistarprobleem? Donna heeft het ondertussen opgegeven, SWR2 moet de redding brengen, de hits uit de tachtigerjaren weerklinken in het interieur, Niels keelt uit volle borst mee, hoewel ze allemaal van voor zijn geboortedatum zijn…We praten over koetjes en kalfjes, de achterbank wordt al vlug stil en valt in slaap.
Ondanks de afspraak om de A8 naar Pforzheim te vermijden en over Heilbronn te rijden, volgt Marc blindelings de GPS en zitten we voor hij het wel beseft op de baan richting Karlsruhe, even verder stoppen we opnieuw aan een Esso station, deze keer om zelf iets te eten, het is nog vroeg in de morgen en we zitten quasi alleen aan de koffiebar.

Buiten is het ondertussen beginnen regenen. Iedereen zit stil over zijn koffie gebogen, da vakantiesfeer zit er blijkbaar nog niet echt in, is het het weer of het uur? Ronny en Joppe nestelen zich weer op de achterbank en zijn al vlug in een diepe slaap verzonken, we razen verder over de A8 langs Stuttgart zonder problemen. Af en toe een weerbarstige Volvo maar Marc lost dat wel op langs rechts, foei, foei! In Memmingen nemen we richting Bregenz en aan de grens kopen we een autobahnvignetje voor 10 dagen, de zon breekt er weer door. Niels gooit even verderop de bak vol. De vrij eenvoudige Arlbergpas (1793m) boezemt ontzag in bij onze jonge chauffeur en we laveren tussen de wielertoeristen.

Langs Stuben en St.-Anton rijden we naar Pettneu waar de wagens geparkeerd worden, enfin, dat was de bedoeling want parking is er in het dorpje niet te vinden, zelfs een plaatselijke agent kan ons niet verder helpen…We besluiten dan maar op goed geluk bij particulieren aan te kloppen. Gelukkig is er nog steeds de Oostenrijkse "Gemütlichkeit" en we geraken eindelijk van de auto af. We zijn er! Oostenrijk, we kwamen, we zagen,…en de zon schijnt!

Iedereen springt uit de wagen en in zijn bergkleren, al het andere wordt met een berekende chaos in de koffer achtergelaten en de laatste etensresten van onderweg worden in de rugzak geduwd (boterham, geplette banaan…)

Die van mij ziet er wel echt groot uit in vergelijking met die van Jan.

Niels bindt nog een verse ananas boven op de rugzak en even later stappen we richting Pettneu bushalte, we moeten de bus van 12.10u hebben en slaan nog een babbeltje met een Vlaams koppeltje dat op dezelfde bus komt wachten. De bus is enkel minuten te laat, een ritje St.-Anton enkel kost 2.10 euro, toch niet goedkoop voor 10 minuten bus.

Een vrolijk deuntje klinkt uit de radio, de zon schijnt volop, het is nu echt vakantie. We worden afgezet aan het station en stappen nog even het gezellig drukke St.-Anton binnen, wat moet het hier in de winter zijn?

We slaan nog even af in een supermarkt. 2 Lookworsten voor Jan en Toni, we gaan het geweten hebben! Via een steil klimmetje even buiten het centrum bereiken we hotel Mooserkreuz, aan het begin van het Verwalltal. We besluiten van eerst telefonisch contact op te nemen met de Rossfall-Alpe, de eerste overnachtingsplaats. Er is nog niet gereserveerd en als er geen plaats zou zijn, moeten we toch nog verder stappen tot de Darmstädterhütte. Dan komt Marc tot het besef dat hij de lijst met telefoonnummers van de verschillende hutten niet heeft meegebracht! Van onze leider hadden we iets anders verwacht…gelukkig had ik zelf thuis een spiekbriefje klaargemaakt. Jan belt op en in een Duits waar Jean-Marie van zou flauwvallen, legt hij haarfijn onze bedoelingen uit, geen probleem, er is plaats voor 8 personen! Een brede geasfalteerde weg leidt ons naar het Rasthaus Verwall, er zijn geen bergpaden meer, nog even en ze maken er een tweevaksbaan van, een schande! Het is warm en de eerste dorst slaat al ongenadig toe. We bereiken moeiteloos de herberg waar de boezem van de waardin in geen enkele verhouding staat met de vriendelijkheid, ter verduidelijking, ze waren er niet echt vriendelijk! We nemen een eerste biertje en ik trek wat portretjes voor bovenaan het verslag. De autoreis zit nog wel wat in de benen en ook de weinige uren slaap laten zich voelen.

We vatten de klim aan naar het Sattel-Kopfe, een uitzichtspunt boven St.-Anton en 540m hoger. We zitten op een boomloze helling en het zweet stroomt met beekjes. De rijpe blauwe besjes onderweg vinden gretig hun weg naar onze magen. De groep valt al vlug uiteen. Niels was sterk begonnen maar zijn grote passen verraden zijn onervarenheid en al vlug is zijn motor opgeblazen en zakt hij weg in de achterste gelederen. Jan en Toni doen zoals we ze kennen, gaan en niet omkijken, de rest hangt er in verspreide slagorde tussenin. Aan een hutje van de plaatselijke paragliders hergroeperen we.

Marc heeft nog steeds last van de knie (gescheurde meniscus nota bene) en heeft het laatste half jaar nauwelijks kunnen trainen en dat laat zich voelen. We gaan door, Joppe schiet uit zijn sloffen, ik probeer aan te pikken maar neem er de tijd voor, Jan zet een spurtje in om me in te halen maar moet het weer bekopen…even later staan we boven, het is even zoeken naar het "Gipfelkreuz", merkwaardig genoeg moeten we weer even naar beneden.

Het uitzicht is zeer mooi, we schrijven de eerste lyrische woorden in het "Gipfelbuch", Jan, Toni en Ronny zijn er ook al en even later komt Marc en Sam aangepuft, van Niels nog geen spoor. Puffend en badend in het zweet, de mond wijd open gesperd en de hoed in de hand komt hij naar boven gestrompeld. We kijken elkaar al bedenkelijk aan, de tocht moet eigenlijk nog beginnen…Er wordt wat tijd genomen om op adem te komen, iets te eten en te drinken. Langs de achterkant dalen we af naar het Moostal, de overnachtingshut ligt nog een heel eindje weg, het pad is niet moeilijk maar Niels zit er door, de nacht rijden zal hem ook wel geen deugd hebben gedaan. In de Tritschalp houden we even halt, het is nog een 30min gaan maar we besluiten van eerst iets te drinken.

Het laatste stuk van de weg is heel drassig, de volgende dag zullen we merken dat het een brongebied van een vrij groot riviertje is. Om 18u15 zijn we ter plaatse. We worden zeer vriendelijk onthaald en zijn de enige gasten. Door de eerste zonneschijn sinds twee weken is het voor de hut een goede dag geweest en de menukaart puilt uit van de gerechten die er niet meer zijn. Enkele dagsoepjes, wat "Knödel" en vooral "Hauswurst" en een enkel pannetje spek met eieren is alles wat de waardin nog te voorschijn kan halen.

We zijn niet kieskeurig en hebben gewoon honger. De 13-jarigen vliegen in hun eerste "Radler", de "oudheid" houdt het bij gewoon bier, de sfeer zit er al vlug in! De kaarten worden bovengehaald en al vlug slaan we aan het "rekken". Jan diept nog 2 mysterieuze flesjes uit zijn bagage waarvan we de inhoud hier niet gaan prijsgeven, groepsgeheim, nietwaar Jan?

We slapen op één kamer met stapelbedjes en zowaar donsdekens! Het duurt niet lang of het is rustig in de kamer, althans binnen want buiten sleurt de föhnwind met al zijn kracht aan het hutje.

<- Vorige pagina                                                                                              Volgende pagina ->

Terug naar de reisverslagen                                                                             Startpagina (Home)  

                                                                      © www.hutten.be