Wij staan 's morgens aan de hut "koca pri savici" , en zien achter de hut de loodrechte wand waar we zullen tegenaan gaan. We kunnen ons moeilijk voorstellen dat daar een pad tegen de berg geplakt is maar volgens de kaart moet het lukken om de 740 meter hoge wand op te geraken.

Achter de hut het bruggetje over en een honderdtal meter verder staat een wegwijzertje in de goeie richting. Het rare is dat op die wegwijzer een naam staat vermeld die wij op onze kaart niet terugvinden.

Na de kaart nog een paar keer bekeken te hebben nemen we dit pad en later op de tocht ontdekken we dat dit de goede keuze was.


Steiler kan een pad niet zijn maar echte hindernissen zijn hier niet te vinden.
Af en toe zien wij tussen de bomen vanwaar wij komen en verwonderen ons steeds dat wij zo vlug naar boven vorderen.

Eens boven komen we aan een meertje (Cmo jezero) dat er wat geheimzinnig bijligt. Het volgende deel loopt door een donker sprookjesachtig bos met een weelderige vegetatie. Veel zon krijgen wij niet te zien en zijn verheugd dat wij uit dit vochtige bos geraken.

Zo komen wij aan het begin van het dal der zeven meren. Kleine romantische meertjes. Zo ligt ook ons doel. Tussen het tweede en het derde meertje.

Wij krijgen een slaapplaats in het nieuwe bijgebouw. De hutten in dit gebied zijn druk bezocht en zitten rond deze tijd (augustus) van het jaar vol.
Opmerkelijk is ook dat er tegen etenstijd veel mensen het zelf meegebrachte eten rond de hut staan klaar te maken. Iets wat je in de voor ons traditionele Alpenlanden niet veel ziet.

Tekst en foto's:  Dirk Van Laer

Koca pri Triglavskih Jezerih                                           Startpagina  (Home)