Bij het lezen van de eerste routebeschrijving van de Britannia-Hütte rezen er toch enkele bedenkingen bij mij. Ik weet niet wanneer (welk jaar) de schrijver de "tocht" van Felskinn naar Britannia heeft ondernomen, maar ik kan u met zekerheid zeggen dat deze weg in de zomermaanden levensgevaarlijk kan worden tengevolge van het sterk toegenomen steenslaggevaar van de laatste jaren. Door de sterke afsmelting van de Chessjengletsjer (diegene die je traverseert vanaf Felskinn) zijn bovenaan de flank serieuze blokken los komen te liggen, die dan zonder enige voortekenen dalwaarts beginnen schuiven tegen vrij grote snelheden. Ook is er sinds dit jaar zelfs niet echt sprake meer van een "pad" vanaf de col. Maar is er toch wel serieus wat "scrambling" voor nodig tussen de grote en kleinere blokken die bovenaan op het ijs liggen. Deze weg is dan ook alleen nog vroeg in het jaar veilig genoeg om naar de hut te geraken (bij veel sneeuw is ! het ook de enige, want de weg lans Plattjen is dan zeker levensgevaarlijk en die vanuit Zer Meiggern mogelijk lawinegevoelig). Op bijgevoegde foto ziet u een deel van de betreffende route. Duidelijk zichtbaar is het hutje dat op de eerste foto bij het verslag staat. De hut staat links buiten beeld. Zoals u kunt zien is dit niet meteen een flank waar je rustig fluitens nog even iets te drinken zou nemen op weg naar de hut.

Veruit de populairste route naar de hut is deze via Plattjen.  Je kan het
eerste stuk met de lift doen.  Die brengt je dan tot op 2570m.  Maar net als
"d' echte mannen (en vrouwen)" kan je natuurlijk ook van beneden
vertrekken... ;-)  Als je dus vanuit Saas Fee wil vertrekken ga je naar het
grondstation van de gondelbaan naar Plattjen, waar je dan een wegwijzer kunt
vinden die je de weg aangeeft naar Plattjen (de Britanniahutte zelf staat
hier vreemd genoeg niet aangegeven).  Van daar neemt het pad je mee langs de
bossen van Saas Fee (die spijtig genoeg sinds enige jaren doorsneden zijn
door een skipiste die tot in het dorp loopt).  Langs dit pad heb ik met mijn
compaan vorige zomer (2003) een rare vaststelling gedaan... Op een hete
middag in augustus, en die waren er veel dit jaar, liepen we op het stuk
tussen Saas Fee en het vervallen boerderijtje van Galenalp (2054m) voorbij
een klein hoopje rotsen waar op enkelhoogte een holte in zat.  Op zich niets
speciaals zult u zeggen.  Uiteraard niet, tot ik u erbij vertel dat er een
vrij stevige, koude luchtstroom langs de enkels werd gestuurd, net alsof er
een airco-installatie achter zou zitten.  Toch wel een vreemde vaststelling
waar wijzelf niet meteen een antwoord op konden verzinnen, dus als iemand
het fenomeen zou kunnen verklaren, laat het mij dan weten (dan heb ik weer
iets om volgend jaar mee uit te pakken).

Via Galenalp bereik je dan het Berghaus Plattjen (2411m), waarna het nog een kort stukje is tot aan het eindstation van de gondelbaan.  Ondertussen heb je op dit stuk uitgebreid kunnen genieten van de indrukwekkende aanblik op de Mischabel-keten, die zich hier in al z'n glorie aan je voorstelt.  Het is
werkelijk adembenemend om van deze zijde van het dal de Mischabelhutten op de graad die van de Lenzspitze dalwaarts gaat, te zien staan.  Als een
kleine, veilige haven in een wildernis van rots en ijs.  Sinds de hut
vernieuwd is zie je ze trouwens zeer goed staan (misschien wel iets te
goed).  Ook het zicht dat je hebt op de "noordwand" van de Mittaghorn is
vrij indrukwekkend, en de immer aanwezige Bietschhorn aan de overkant van de Rhonevallei, als een vooruitgeschoven wachtpost van het Berner Oberland...

Vanaf Plattjen (2570m) ga je dan rond de Mittaghorn en krijg je het zicht op
de andere zijde:  Fletschhorn, Lagginhorn, Weissmiess,... Helemaal tot de
Monte Moro-pas.  Nadat je door een "veld" met grote blokken bent gegaan
begin je aan de traversering van de oostwand van de Mittaghorn.  (Na een
tiental minuten bereik je trouwens de afslag van het pad dat naar deze top
leidt.)  De weg loopt in de soms zeer steile wand, wat men in het Frans zo
mooi beschrijft als "presque a flanc couteau".  Soms kun je op de bodem Saas
Almagell zien liggen: een hoogteverschil van een 1000-tal meter, die je
gerust een afgrond kunt noemen;  er zijn niet zoveel drukke paden die langs
zulke plekken leiden...

Vervolgens betreedt je een steile kom waar de weg je onder de indrukwekkende
graat tussen Egginer en Mittaghorn doorloodst, en je op tot op een zeer
breed terras brengt.  Hier kan het wel eens gebeuren dat je er steenbokken
aantreft.  Eigenlijk is de kans om ze te treffen altijd groot vanaf
Plattjen, zeker nu de dieren er minder schuw zijn geworden de laatste jaren.
  Dit komt doordat men al enige tijd zgn. "lekstenen" uithangt waar de
dieren hun zomerdieet kunnen aanvullen met vitaminen, etc. om hun kansen om
de winter door te komen te vergroten.  Om deze lekstenen regelmatig te
kunnen vervangen hangen ze vrij dicht bij Plattjen en de Britanniahutte,
waardoor ze de dieren korter bij de mensen lokt, en ze dus een heel klein
beetje tam gemaakt heeft de laatste jaren.

Ondertussen ben je dan het Meiggertal ingegaan.  Hierin loopt het pad dat je
vanaf Zer Meiggern naar de hut kan brengen, maar hierover later meer.  Eens
je daar op het zadel staat dat je een eerste blik gunt op de hut, krijg je
meteen ook het zicht op de route vanaf Felskinn.  Ook kun je hier reeds een
inschatting maken over de toestand van de Chessjengletscher (het duurt nog
wel even voor je aan de gletsjer bent, vooral de morenekam is een dooddoener
voor sommigen).  Als de gletsjer er goed besneeuwd bijligt kun je er door
een goed spoor recht omhoog gaan tot aan de hut.  De laatste jaren echter is
de gletsjer niet meer in staat om z'n sneeuwtapijt van de winter lang genoeg
te behouden om er ons in de zomer nog van te laten profiteren.  Als hij er
dan echt verijsd bijligt, en je geen stijgijzers bij je hebt, zul je onder
de gletsjer door moeten traverseren naar de brede rotsrib die je iets hoger
op een plateau van de gletsjer brengt, waar je dan kunt oversteken naar de
hut.  (Laat je niet afschrikken door de rotsen, het is heus niet zo
klimtechnisch als het eruit ziet, gewoon je voeten iets hoger heffen... ;-)
Op de bewuste plek aangekomen wordt je dan overdonderd door het gigantische
van het plateau tussen Strahlhorn en Allallin, en is het waarschijnlijk hoog
tijd voor een welverdiende maaltijd...

Ik vermeld deze route omdat ik reeds duidelijk gemaakt heb dat de route
vanaf Felskinn tijdens de zomermaanden af te raden is wegens steenslag.  Ik
ben er mij ook van bewust dat de route langs Plattjen niet voor alle mensen
aan te raden is, daar deze zeer "exposed" overkomt (door de afgronden die je passeert).  Als je nu de pech hebt van een liefhebber te zijn van
bergwandelen, maar toch last hebt van hoogtevrees, dan is er nog een weg die je tot aan de hut brengt en je de kans geeft om er te genieten van het
unieke uitzicht:  de route vanaf Zer Meiggern.

Zer Meiggern is de plek waar een kappelletje staat ter herdenking van de 88
doden die even verderop vielen doordat een deel van de Allallingletsjer (die
daar toen nog lag, maar nu helemaal op het plateau teruggetrokken is) op
enkele werfketen terecht kwam.  De barakken stonden daar voor de werklui die de Mattmarkdam aan het bouwen waren.  Maar ondanks het kappelletje is de plek vooral goed herkenbaar doordat er ondertussen een klein bassin gebouwd is van de hydro-elektrische centrale.  Opgelet je mag er niet parkeren, ook al zie je er soms zelfs een caravan of een mobilhome staan.  Je laat je dus best afzetten door vrienden of familie, of al liftend.  Toch parkeren? Eigen risico.

Vanaf die plek kun je reeds een slingerend pad op de flank zien lopen, dus
je vindt vrij makkelijk de weg.  Naargelang je hoger komt krijg je dan meer
en meer het zicht dat de route vanuit Plattjen domineert.  Je vervoegt dit
pad tussen het zadel (op het einde van het Meiggertall) en de morenekam,
waarvan je het verdere routeverloop hierboven kunt lezen.  Als je trouwens
deze weg in de dalende zin zou willen volgen, is het missen van de afslag zo
goed als onmogelijk. Volg gewoon de koeien... van letters die je vertellen
waar Almagell ligt. (het zijn echt gigantische letters.)

Deze route is zeker niet de boeiendste van alle wegen naar Britannia, maar
ze heeft wel het voordeel van "hoogtevreesvriendelijk" te zijn, en bovendien
in de zomer veiliger dan de oversteek vanuit Felskinn (en trouwens wat meer
pit heeft dan laatst genoemde).  Ze is trouwens een volwaardig alternatief
als je de drukte van de Plattjen-route wil vermijden.  Het is niet
onmogelijk dat je de enige bent op dit pad.

Tekst: Nico Wuyts
Foto's: Wim Vetters

Britanniahütte                                         Startpagina  (Home)