Duur: 2:30 uur.
Het is eind september, half acht in de morgend, als ik het hotel Dom, het enige hotel in Randa, uitstap. De zuivere berglucht is een weldaad voor je longen, heel wat anders dan wat wij hier in de lage landen gewend zijn.  De lucht is helder blauw maar omdat Randa diep in de vallei van het Mattertal ligt en omgeven is door vierduizenders, ligt het dorp nog volledig in de schaduw. Daardoor is het contrast met de Breithorn en de Kleine Matterhorn, die aan het einde van de vallei scherp tegen de blauwe lucht en blakend in de zon afsteken, des te opvallender.

Er zijn verscheidene paden naar de Europahütte, maar ik beslis om de meest gebruikte te nemen die aan de andere kant van het dorp begint. Daar staat een wegwijzer met de tijdsaanduiding voor de Europahütte. 2 uur en 20 minuten wordt opgegeven, maar omdat ik alleen en niet ingelopen, noch geacclimatiseerd ben beslis ik het veel langzamer te doen. "Langsam aber sicher" plegen de Zwitsers wel eens te zeggen.Uiteindelijk zal ik er vanwege de talrijke tussenstops ongeveer drie uur over doen.
Na een eerste klim tussen de huizen en velden rond het dorp krijg je zicht op "Der Sturz", de ramp waarbij in 1991 een ganse bergwand (ruim 16 miljoen kubieke meter) naar beneden kwam.

Enige tijd later kom ik op een verharde weg die ik links volg tot over het bruggetje van de Dorf, een riviertje dat gevoed wordt door Festigletscher, waar ook de Domhütte zicht op heeft.

Nu kom je in de bossen boven Randa terecht. Het pad is recentelijk heraangelegd en alhoewel het klimmen blijft heeft men de steilste delen uit de oude route gehaald.
De zon komt hoger te staan en af en toe vang ik tussen de bomen een glimp op van de Weisshorn en de Bishorn. Ik tracht de breuk te ontwaren waar in maart 120.000 m³ ijs naar beneden is gekomen, maar het is mij niet helemaal duidelijk waar te zoeken. Volgens de manager van het hotel zou er nooit gevaar geweest zijn omdat onderaan de Weisshorn een plateau van ongeveer één kilometer breedte ligt waarop de ijsblokken bleven liggen.
Ik ben blij dat ik m'n trui heb aangehouden want het is hier rond deze tijd van het jaar, en zeker in de schaduw, redelijk frisjes. Je klimt immers langs de noodwestzijde van het dal wat betekent dat je slechts tegen de middag de eerste zonnestralen zal voelen.

Het pad is goed bewegwijzerd. Soms komen mijn telescopische wandelstokken goed van pas, maar echt nodig zijn ze voor de klim niet. Strakjes zullen ze tijdens het dalen wel hun nut bewijzen.
Ik kom een soort grot tegen dat duidelijk meermaals als schuilplaats heeft gediend. Ik schat dat er wel een vijftal volwassen in plaats kunnen nemen. Toch bemerk ik dat aan de zijkant van de rots een herdenkingskruis werd aangebracht. Zou het hier, tijdens een onweer, dan toch zo veilig niet zijn ? Een vraag die mij gedurende het verdere verloop van de tocht zal bezig houden. 

Bovende grot worden de bomen wat schaarser en het pad vlakker. Op de flank van de Lärchberg krijgen we meer zicht op de omliggende bergtoppen en in de verte kan je de Europaweg zien waar dit pad op uit moet komen. Vandaar is het nog een korte klim naar de hut. Die zie overigens tijdens de ganse wandeling niet. Enkel na een laatste kort stuk over rotsblokken, waar ik voor de eerste maal in de zon loop, en op tien meter van de hut, staat ze ineens verrassend voor jouw neus.

Tekst en foto's:  ©Joris Van den Bergh 2005

Europahütte                           ©  www.hutten.be                  Startpagina  (Home)