Ik zag het niet zitten. Tijdens de klim naar de Blümlisalphütte zie je de loodrechte wand onder de plaats waar de Fründenhütte zou moeten staan, want de hut is zonder verrekijker maar moeilijk te bespeuren. Nergens was een pad te zien en met mijn hoogtevrees leek die wand vrij onheilspellend. Toch besloot ik een poging te ondernemen en maar goed ook, want de route bleek achteraf zo gemakkelijk en zonder het minste gevaar te doen.

Van Kandersteg bracht het liftje me naar Läger. Vandaar was het dalen naar Oeschinensee. Voor wie het nog niet mocht gezien hebben:  Oeschinensee is wellichte het mooiste bergmeer van Zwitserland,

omsloten door witte bergtoppen en hun gletsjers. Bijzonder indrukwekkend en een absolute "must" voor iedereen die in de omgeving verblijft.
Je volgt het pad aan de zuidzijde van het meer dat na een driehonderdtal meters een licht beboste wand opklimt. Het pad stijgt in vergelijking met de routes naar de andere hutten, waar je soms het gevoel krijgt dat je tong op je schoenen hangt, maar langzaam. OK, af en toe wat naar lucht happen en ondertussen genieten van de prachtige panorama's, maar nooit heb ik het gevoel gehad dat ik tot het uiterste moest gaan.

Het pad slingert zich door het bos tot aan de rotswand. Dan loopt het evenwijdig met de wand. Wellicht is er enkele meters naast je een enorme afgrond, maar dat krijg je niet te zien en het pad is redelijk breed zodat mensen met hoogtevrees zich hier geen zorgen hoeven te maken. Af en toe moet je een houten bruggetje over een riviertje over en wordt je verfrist door de spetters van een waterval, maar eenmaal de wand voorbij is het weer zachtjes klimmen in talrijke bochten. Voor sommigen blijkbaar te zacht klimmen gezien de talrijke kleine paadjes die haast recht naar boven lopen en gemaakt werden door ongeduldigen die al dat bochtenwerk maar niet zien zitten. Het lijkt inderdaad wel meer op een parkweg dan een bergpad, maar ik heb het liever zo. "Langsam aber sicher."
Nadat je de tientallen bochtjes achter jou hebt kom je aan een rotswand en hier wordt het voor de mensen met hoogtevrees even iets moeilijker. Het pad loopt langs een smalle richel naar boven met een maximale hoogte van ongeveer 5 meter over een afstand van ongeveer 12 meter. Het is maar een kort stukje, en je kan je vasthouden aan kabels dus even doorzetten want het is zo achter de rug.
Bovenaan de rots is het iets steiler klimmen en als laatste stuk moet je nog over een loopplank welke beveiligd werd met een afsluiting, maar dit lijkt meer bedoeld om het de bezoekers gemakkelijk te maken dan dat het werkelijk nodig is. Je komt nu op het plateau waar de Fründengletscher eindigt. Er rest je nog een korte klim naar de hut op de heuveltop boven de gletsjer.

(JVdB)


Fründenhütte                                 Startpagina  (Home)