We verbleven in Grächen en dienden vroeg op te staan om naar Blatten onder Belalp te rijden waar we de lift naar boven namen.
In het grote huttenboek van de SAC stond de hut op 3 uur aangegeven, maar wat we toen nog niet wisten bleek dat dit een ernstige misrekening was.
We vertrokken in Belalp  omstreek 10 uur. Het eerste deel is als een hogeweg, vrij vlak tot aan Hotel Belalp. Het weer was mooi maar hezig, wat het prachtige uitzicht dat je van hieruit doorgaans hebt een beetje troebel maakte. De Grote Aletschgletsjer bleef in een waas van vochtigheid gedeeltelijk verstoken.

Achter hotel Belalp gaat het pad langs treden steil naar beneden. Bijna honderd meter en niet goed voor het moreel als je weet dat je die honderd meter en nog veel meer terug omhoog moet.

Na de honderd meter afdaling blijft het pad weer redelijk vlak en je begint je af te vragen wanneer de eigenlijke klim naar de hut begint. Na iets meer dan een uur van Belalp, onder de Oostflank van de Sparrhorn is het dan zover. Een steile klim brengt ons aan de rand van de morene van de Oberaletschgletsjer. Op een mooi plekje met uitzicht hadden we inmiddels onze picknick verorberd waardoor het ongeveer 12 uur 30 was toen we aan de afdaling van de morene naar de gletsjer begonnen. Goed op schema zou je denken, de hut is immers van hieruit reeds te zien. De wand van de morene bestaat uit gruis en gaat steil naar beneden en het is dermate opletten dat je twijfelt of je hier ooit nog zonder hulpmiddelen weer op kan. De gletsjer is zeer teleurstellend. Geen witte ijzige vlakte, maar bedolven onder rotsblokken die langs beide kanten op de gletsjer zijn terechtgekomen.

Het is balanceren op de losliggende rotsblokken. Hier en daar gapende gletsjerspleten waarin het gesmolten ijswater kolkend verdwijnt. Hier kan je niet gewoon meer wandelen. Je springt van rotsblok naar rotsblok en hebt beide handen nodig om je evenwicht te bewaren. Onze beide tieners hebben hier aardig moeite mee en aan het rotsveld lijkt maar geen einde te komen.
Half twee en we staan in het midden van de gletsjer, de laatste lift terug vertrekt om vijf uur…. we halen het niet. Vrouwen en kinderen besluiten hier reeds terug te gaan, de mannen gaan nog even verder. Zonder oponthoud komen we al sneller uit het stenenveld op de blanke gletsjer.  De hut ligt boven ons maar het pad gaat langs de westzijde omhoog. Een steile klim met heel wat ladders, een nachtmerrie voor mensen met hoogtevrees.
Honderdvijftig meter hoger is het weer even vlak tot aan de hut.
Een stempel halen, enkele foto's nemen en terug naar beneden.
We zijn over de het rotsveld gespurt, hebben risico's genomen, maar zijn gelukkig nog tijdig aan de lift geraakt. Haalden we deze niet dan stond ons nog een lange vermoeiende afdaling naar Blatten te wachten.

Zonder twijfel bevonden we ons in een spectaculaire omgeving, maar vanwege de tijdsdruk en  concentratie op het pad vol rotsblokken, konden we daar maar weinig van genieten. Hoewel de officiële tijd nu naar 4 uur werd gebracht, hou je best rekening met een half tot een uurtje langer.

(JVdB)


Oberaletschhütte                                 Startpagina  (Home)