Een zonnige zomerdag en geen wolkje aan de lucht, niets doet vermoeden dat die avond alle hel zal losbarsten en een gigantisch onweer letterlijk roet in het eten van vele barbecuegenodigden zou gooien.

De Oberegghütte was de inloopwandeling van ons weekend in Zwitserland. Een korte wandeling, niet meer dan anderhalf uur, en een beperkt hoogteverschil, ideaal dus om te acclimatiseren.  Ik had mijn  wagen geparkeerd op de westparking van de Jaunpass geplaatst. Deze parking wordt hoofdzakelijk in de winter door skiërs gebruikt.  Dit was mij niet onbekend omdat ik zelf tijdens de winterperiode de Oberegghütte reeds bezocht had en daarbij gebruik had gemaakt van de skilift die mij halverwege de wandeling bracht.
Vandaag voor een tweede maal naar de hut, maar deze maal tijdens de zomer en zonder lift.   

Vanaf de parking gaat een geasfalteerde weg in westelijk richting even een heuveltje over om dan lichtjes te zakken naar het midden van een plateau. Meteen krijgen we zicht op de indrukwekkende Gästlosen. Aan de struktuur van deze berg te zien zou je jezelf in de Dolomieten wanen alleen is het hier groener en minder desolaat.

Na een hondervijftig meter splitst de weg zich. We volgende de witrode bewegwijzering naar de Hundsrügg en gaan de weg links op waarna de klim begint. Het ziet er allemaal anders uit dan tijdens de winter. Toen was het mij nooit opgevallen dat hier toch redelijk wat gebouwen staan. Even verder komen we aan een T-splising. Links gaat het naar Chilmoos maar daar moeten we niet naartoe. Je kan nu ofwel het wandelpad door de weide rechtdoor te volgen of de asfaltweg rechts verder op te wandelen. Even later komt het pad weer op de asfaltweg dus opteren we de zachter hellende verharde weg te volgen. We zullen op de terugweg gebruik maken van het pad.

Na enkele bochten kruist de asfaltweg de skilift. De weg stijgt nu langzamer en even later komen we aan het eindstation van de skilift. Hier gaat de asfaltweg over op een grindweg die naar de boerderijen leidt onderaan de Hundsrügg.

Achter de boerderijen is er een splitsing, rechts gaat naar een andere boerderij waar ook wat gedronken kan worden, maar wij vervolgen onze weg links en klimmen zo, in oostelijke richting naast de heuvelkam. Eenmaal aan de zuidzijde van de Hundsrügg is er een rustplaats met een bankje. Een prachtige plek om even de rugzak van je schouders te doen en te genieten van het uitzicht, want bij helder weer heb je een prachtig zicht op de bergen van Berner Oberland, Eiger, Mönch en Jungfrau inbegrepen. Dit was overigens één van de redenen waarom ik deze tocht opnieuw wou doen. Jammer genoeg maakte het warme weer de lucht te hezig en waren de bergen niet meer dan schimmen die enkel herkenbaar waren door middel van de verrekijker. De gletsjers van de Diablerets en de Wildstrubel zijn slechts en vallei verder en daardoor duidelijk zichtbaar. Vanaf de rustplaats is de hut reeds te zien: een tweehonderd meter verder en een 35 meter hoger tussen de koeien.