Enkele jaren geleden heb ik deze hut bezocht in de striemende regen en de laaghangende wolhen die het zicht tot hooguit enkele meters beperkten. De hut lijkt sterk op een boerderij en zowaar stonden er enkele melkkits aan de deur. Was dit wel de Cabane des Portes? Dit vroeg om opheldering.

Eind Februari 2003. Stralende zon boven een prachtig winterlandschap. Zelden zoveel sneeuw gezien in de overigens wondermooie en gemoedelijke omgeving van Gruyères, gekend van zijn kaas en uiterst toeristisch middeleeuws dorpje.

M'n vriend en ik verkiezen om voor onze wandeling te vertrekken vanuit L'Adrey, gelegen op 882 meter hoogte nabij Vuadens. Hier laten we de wagen achter en volgen de besneeuwde weg naar de hut.

Het eerste deel loopt langs een riviertje in Zuidelijke richting door het bos naar een open plek waar een boerderij en een chalet een prachtig uitzicht bieden op de vallei waar de autobaan Bern--Vevey een lint door het landschap trekt. Je ziet de auto's als miniatuurtjes rijden maar hoort ze niet.

Hierna duikt de weg weer het bos in en blijft het zacht maar gestaag klimmen. Na ongeveer één uur en twintig minuten bereiken we een T-splitsing waar een bordje aanduidt dat we de weg naar de hut rechts moeten vervolgen, maar wandelaars kunnen hier ook links nemen waarna ze na een honderdtal meters een hoeve tegenkomen. Aan de bergzijde hiervan is een pad naar boven die eveneens aan de hut uitkomt waarbij je ruim twintig minuten sneller de hut bereikt.
Wij verkozen de weg rechts te vervolgen die verdacht lang horizontaal langs de bergflank liep en zelfs enkele meters daalde. De zon priemde door de bossen en gaf het geheel een bijzondere sfeer. Na twintig minuten kwamen we weer aan een open plek waar we een prachtig panorama voor ogen kregen. We hadden reeds een vos opgemerkt en nu trachtte een muis de weg over te steken maar werd hierbij gehinderd door de halve meter hoge sneeuwmuren die langs beide kanten van de weg aanwezig waren.

Met duidelijke levensangst kon ze deze hindernis nemen en rende zo snel haar kleine pootjes haar dragen konden, in de besneeuwde open vlakte, waar haar vacht duidelijk afstak,  naar een verderop gelegen schuur. Indien er een roofvogel in de buurt was zou haar leven zeker bedreigd zijn maar met ons in de buurt waagden deze niet te naderen. Toch hebben we er talrijke gezien.
De weg maakt nu een bocht van 180 graden en stijgt weer het bos in. Twintig minuten later bereiken we de hut die, gelegen op een zonnig plateau, een prachtig uitzicht biedt op de omliggende bergtoppen.