De vele hutten in de streek van Urseren en Göschener Tal maken van Andermatt de ideale uitvalsbasis. Ook onze tocht naar de Albert-Heim-Hütte begint hier. We rijden eerst met de wagen richting Furkapass. Eenmaal Hospen en Zumdorf voorbij komen we in Realp waar voor de auto's de eigenlijke klim naar de pas begint. In dit plaatsje kan je eveneens opteren om de auto op de trein te plaatsen die via een nieuwe treintunnel de doorsteek naar het kanton Wallis (Valais) maakt, dat zich aan de andere zijde van de Furkapas bevindt. Autobussen zijn verplicht de trein te nemen want enkel de Zwitserse postbussen mogen de pas over. Soms wordt deze verplichting genegeerd en komt men op de weg naar de pas een touringcar  tegen. Geen al te prettige situatie omdat de weg zo smal en kronkelig is dat manoeuvreren met dergelijk ding een hachelijke onderneming wordt.

Wij nemen de weg naar de pas en net voorbij het gehucht Tiefenbach nabij de gelijknamige rivier parkeren we de wagen. Hoewel we nog een stuk een klein wegeltje naar boven hadden kunnen nemen, besluiten we om onze toch van hieruit te beginnen. Vergeet vooral niet een kijkje te nemen naar de Tiefenbach die zich hier met overdonderend geweld van een hoger plateau naar beneden stort.

We nemen hier de grindweg naar Matten, hoger gelegen weiden, waar velen, die de Albert-Heim-Hütte willen bereiken, hun wagen plaatsen.  Opvallend veel nederlanders. Misschien denken zij dat het de Albert-Heijn Hütte is.

Vanaf matten is het een korte steile klim naar het Tiefenbach-plateau. Nu zien we de machtige Galenstock die als een piramide het landschap beheerst.
Hoewel we nu een tijdje  de grindweg verlaten hebben en ons op het eigenlijke bergpad naar de hut bevinden, valt het ons op dat het pad toch redelijk breed en goed begaanbaar is. Na een tijdje komen we erachter waarom. Achter ons zwelt het geluid van een kleine tractor aan. Zo'n ding op twee wielen dat voor een kar wordt gehangen. De hut wordt blijkbaar niet bevoorraad met helikopers.

Aan het einde van het plateau, vanwaar de hut al duidelijk merkbaar is, zien we de kleine tractor met veel moeite een steile helling nemen die we even later zelf op moeten. Met de nodige rustpauzes lukt dat wel. Eenmaal boven is het nog een tweehonderd meter naar de hut.

Al bij al is de Albert-Heim-Hütte gemakkelijk te bereiken en biedt het een

prachtig uitzicht over de omliggende bergtoppen.  Je kon zelfs in de verte, over de Furkapas, enkele besneeuwde bergtoppen in Wallis waarnemen, maar deze waren voor mij onherkenbaar.

De klim naar de hut zelf heeft, met de nodige rustpauzes om van de wondermooie panorama's te genieten, ongeveer twee uur geduurd en is beslist een aanrader.

JVdB