Hoewel je de wandeling naar de Bietschornhütte ook kan aanvangen vanuit Wiler heb ik ervoor gekozen vanuit Blatten te vertrekken. Beide wegen komen na verloop van tijd samen en de tijdsduur is dezelfde. Het vertrekpunt ligt aan de bushalte van Blatten aan de linkeroever van de Lonza.
Aanvankelijk is het zachtjes klimmen door de velden, maar eenmaal in het bos gaat het steil omhoog en zijn er vrij hoge treden te nemen, wat de wandeling zwaarder maakt dan verwacht. Af en toe krijgen zicht op het dorpje Ried.

In de bossen wordt heel wat hoogteverschil overwonnen. Eenmaal boven de boomgrens wordt het pad weer gemakkelijker begaanbaar.  Even later moeten we de Nästbach over.

Aan de andere kant van de Nästbacht moeten we even enkele struiken door, maar dan gaat het pad weer in open terrein steil naar boven. Het veld is bezaaid met stenen, maar het pad is beter dan in de bossen dus klagen we niet.

Om en bij de 220 meter hoogteverschil moet er op dit gedeelte overwonnen worden. Dan maakt het pad een draai naar rechts en langs de bergwand gaat ze over de Horvitzgraat. Met mijn hoogtevrees heb ik het hier een beetje moeilijk en tot overmaat van ramp staan er net hier schapen op het pad. Met luid geroep en handengeklap verjaag ik ze om zo snel mogelijk verder te kunnen en dit gedeelte achter de rug te hebben.

Op de Horvitzgrat zelf is er een klein grasplateau. Nabij het stenen torentje dat er gestapeld is heb je een prachtig uitzicht over het Lötschental, met de indrukwekkende Petersgrat, een langgerekte gletsjerkam die het Gastertal (nabij Kandersteg) van het Lötschental scheidt.  Dit is een plek om even halt te houden en te genieten van het wondermooie panorama.
Even verder staat ons wat lichte kletterei te wachten.  Niets dramatisch, gewoon vergelijkbaar met treden van 1,2 meter overbruggen. Zien waar je je voeten zet en dan ophijsen om daarna de volgende te nemen. Voor zover ik mij herinner zijn het er een stuk of drie.

Daarna gaat de klim verder, maar hebben we weer de beschikking over een normaal wandelpad.  Door weidestroken, afgewisseld met steenvelden bereiken we na 3'30 uur de hut. Wolken verdringen de zon en verbergen het uitzicht op de omliggende toppen waaronder de Bietschhorn. Enkel aan de overzijde hebben we, onder de wolken door, een vrij zicht op de Petersgrat. In de zomermaanden is er enkel tijdens het weekend een huttenwacht, maar wij troffen de hut open aan en konden zelfs aan drank geraken mits het bedrag dat op een papiertje vermeld stond in een daarvoor bestemde bus te werpen.

Om de iets of wat moeilijker stukken op de terugweg te vermijden nemen we een op de stafkaart aangeduidt pad dat we naar Wiler wilden volgen. Het pad is evenwel niet onderhouden en regelmatig raakten we het spoor kwijt. We moesten gletsjerriviertjes overbruggen en regelmatig op onze stappen terugkeren omdat we voor onoverkomelijke hindernissen kwamen te staan. Uiteindelijk zijn we aardig uitgeput in Wiler aangekomen maar laat het een advies zijn: neem dezelfde weg terug die we eerder beschreven hebben. Ga niet op zoek naar het pad naar Wiler want het is haast niet te vinden en zeker niet onderhouden. Dit was gekkenwerk. Een verwittigd man...