Je kan de  Lämmerenhütte op ongeveer 2'30 uur van het eindstation van de kabelbaan van Leukerbad bereiken. Wij  hadden evenwel onze verblijfplaats in Kandersteg en zullen de lange tocht (ongeveer 7 uur) van hieruit ondernemen waarbij we rekening houden met een overnachting in de hut, omdat de terugtocht ongeveer 5 uur in beslag neemt.
In Eggeschwand nemen we de kabelbaan naar Stock. Hier begint de eigenlijke wandeling. Het brede pad daalt zachtjes naar het riviertje Schwarzbach om vandaar weer te klimmen.

De natuur is hier wondermooi en je mag beslist je fototoestel niet vergeten. Temeer dat je onderweg verscheidene grote waterplassen tegenkomt waarover libellen scheren en de wit besneeuwde top van de Rinderhorn (3.453m)weerspiegelt.

Vroeger werd dit pad gebruikt door postkoetsen en op dit gedeelte is dit best aannemelijk, maar de afdaling aan de Gemmipass, richting Leukerbad, moet voor mens en dier echt gevaarlijk zijn geweest. De weg stijg geleidelijk en ter hoogte van de Chli Rinderhorn gaat ze door een vernauwing waarna we aan Berghotel Schwarenbach komen. Hier werden de paarden vroeger gewisseld en konden de reizigers even bekomen van het schokken van de koets.

Het berghotel is redelijk ingesloten door steile bergwanden. Spectaculaire zichten hoef je hier niet te verwachten, maar het is een uitstekende plek om een korte rustpauze in te lassen en nieuwe energie op te slaan.

Na het berghotel gaat de weg iets steiler stijgen, kronkelt zich tussen een maanlandschap van stenen en rotsen om dan uit te komen bij de Daubensee.
Veel toeristen kiezen dit meer als bestemming en gelijk hebben ze. Het is vrij groot en, met een hittegolf van ongeveer 30 graden, een ideale plek om verfrissing te zoeken en te picknicken.

Aan de Daubensee splitst de weg. Het brede pad gaat verder, langs de Oostzijde van het meer, naar de Gemmipass, maar wij nemen hier de Westzijde (rechts) om de hut te bereiken.  De weg is nu gedegradeerd tot gewoon wandelpad, maar de natuur, met de Daubensee, de wondermooie flora en de talrijke schapen die hier grazen, maken het tot een schouwspel dat diep in je geheugen gegrift wordt.  Uiteindelijk draaien we de vallei van de Lämmerenboden in. Het landschap is hier desolaat maar de hut is nu te zien en dat geeft moed.

We laten de Lämmerensee rechts liggen en beginnen aan onze laatste klim van 200 meter. Hier hebben we verscheidene bergmarmotten gezien.

Tenslotte draait het pad een kleine smalle kloof in en volgt een bruisend riviertje stroomopwaarts. Hier werden kettingen aangebracht.
Dan bereiken we het plateau waarop de hut gelegen is.
Het is een moderne hut met alle comfort die je van een Zwitserse berghut mag verwachten. De sanitaire installaties zijn, naar huttennormen, ronduit luxueus te noemen.
Van dit plateau heb je een prachtig uitzicht op de omliggende bergen en bemerk je in de verte zelfs de Bietschhorn. Het laatste steile stuk niet meegerekend is het pad naar de hut zeer goed en zachtjes klimmen. Het was enkel de afstand die maakte dat we echt vermoeid onder de dekens kropen. De volgende dag verkozen we langs de Gemmipass en de andere zijde van de Daubensee terug naar Kandersteg te gaan.