Het is redelijk duur, maar we besluiten ons te verwennen en het treintje te nemen naar de Jungfraujoch. Dit vertrekt op de Kleine Scheidegg waar je geraakt vanuit Grindelwald, Wengen of Lauterbrunnen.
Het treintje in een tunnel door de Eiger en Mönch en stopt in enkele stations waar je een vijftal minuten door de grote venster kan kijken naar het gletsjerlandschap onder je. Het is de favoriete bestemming van de Japanners waardoor het op de Junfraujoch bijzonder druk is.

Het panorama dat je vanaf het observatorium, enkel honderden meters boven het station waar je met een supersnelle lift geraakt, hebt is indrukwekkend. Het is een beetje drummen om de nodige foto's te nemen, maar voor het overige is het genieten van de vierduizenders en hun gletsjers.

Hiernaast is de route, in een rode kleur, afgebeeld die we moeten volgen om naar de Mönchsjochhütte te gaan. De kleine zwarte spikkels zijn mensen die ofwel naar de hut gaan, ofwel kijken, of deel nemen, aan de activiteiten die hier op de gletsjer geörganiseerd worden. Zo is er een snowboardpiste aangelegd of kan je een kort ritje maken in een hondenslee.
Ons doel is echter de hut. Vanaf het station volg je een lange donkere tunnel naar de gletsjer.  De wandeling is zelfs met kinderen gemakkelijk te doen, maar hou er rekening mee

Dat het op de gletsjer aardig fris kan zijn, en dat je degelijke wandelschoenen aan hebt die geen vocht doorlaten. Je moet immers door de sneeuw en je wilt geen natte voeten krijgen. Het eerste deel van de wandeling is redelijk vlak. In wielertermen zou men van een stuk "vals plat" praten.  Dan is het lichtjes stijgen. De weg werd met een snowcat vrijgemaakt en is breed en goed begaanbaar. Je hoeft je ook geen  zorgen te maken over spleten. Elke dag wandelen wel honderden toeristen naar de hut en de bevoegde instanties zorgen ervoor dat je dat in alle veiligheid kan doen. Althans, zolang je op het pad blijft. Gemakkelijk te doen, is ook een relatief begrip. Je bent hier wel op een hoogte boven de 3.600 meter, waar er een pak minder zuurstof is dan in het dal. Wie geen hoogtegewenning heeft, zal snel in ademnood komen. Dan wordt ook deze relatief korte wandeling van 0'45 tot 1 uur een ware beproeving.
Op een 300 meter van de hut wordt het weer vlakker. Hier landen vliegtuigjes waarmee je rondvluchten langs de nabijgelegen toppen kan maken.
Onder de hut moet je nog een steile klim van een tiental meters naar de ingang van de hut overbruggen. Hier is het uitkijken want een touw is het enige houvast dat je hebt om niet uit te glijden