Een gemakkelijk te bereiken hut die op zich niet echt spectaculair gelegen is maar ik kan wel enkele redenen opgeven om ze doen. De eerste is dat je vertrekt van de stuwdam van de Grande Dixence. Je kan niet in de regio verblijven zonder dit imposante bouwwerk bezocht te hebben. Het is immers een meesterwerk van de moderne technologie, een historisch monument van de constructieve genialiteit van de mens in de twintigste eeuw, geplaatst in de prachtige omgeving van de hoge bergtoppen van de Alpen.

De basis van de dam is zo groot als deze van de grootste Pyramide in Egypte maar twee maal zo hoog en volumineus. Deze enorme massa beton (5.960.000 kubieke meter) houdt 400 miljoen kubieke meter water tegen en produceert jaarlijks 1.600 miljoen kWh.
Met de lift bereiken we de top van de dam vanwaar onze wandeling naar de hut begint. Even gaan we in zuidelijke richting dan splitst de weg en klimmen we zigzaggend naar de Combe de Prafleuri. Een nauwe vallei die geprangd ligt tussen Mont Blava en de Pointe d'Allèves.

De vallei is somber en grijs. Het steengruis dat van de omliggende bergen langs beiden zijden de vallei inrolt zorgt voor een desolate indruk.Het pad zoekt zich een weg tussen de stenen, maar soms moet je wel een aantal steenhopen  over. Niet onoverkomelijk, maar wel wat lastig. Gelukkig zijn het zeer korte stroken en doen ze geenszins afbreuk aan de kwaliteit van de wandeling. Laat je dus niet tegenhouden door deze onbenullige hindernissen.
De vallei wordt beheerst door de Rosablanche. Onder deze berg, op een heuvelrug, zien we de hut reeds van ver liggen.
Doordat de vallei wordt omringd door immense bergwanden zie je hier ook verscheidene watervallen die van hoog naar beneden donderen. Hoewel je de hut boven je op de berg ziet, moet je rond de

heuvelrug waarop ze gelegen is. Uiteindelijk komen we aan de hut aan en wat zien we: een auto !!!. Geen weg in de buurt. Geen enkel pad over de omliggende passen is breed genoeg om een auto door te laten. Het is een raadsel dat om opheldering vraagt. De huttenwacht vertelt ons dat ook het water, afkomstig van de Glacier de Prafleuri, de gletsjer van de Rosablanche, wordt opgevangen om af te voeren naar het stuwmeer van de Grande Dixence. Teneinde de werken hier te kunnen uitvoeren heeft men een tunnel gegraven waardoor materieel kan aangevoerd worden. Langs deze weg wordt de hut ook bevoorraad.

De oude hut zelf was niet meer dan een barrak. Wellicht ooit gediend om tijdens de werken de arbeiders in te huisvesten. (Let op: recent is er een nieuwe opgetrokken). Er zijn geen spectaculaire uitzichten, integendeel, het desolate landschap komt beklemmend over. We beslissen dan ook niet lang te blijven en de tocht verder te zetten naar de Col des Roux (2.804m) om dan, via de andere zijde weer aan het stuwmeer uit te komen. Eerst moeten we een sneeuwveld over. Het is ongeveer tachtig meter lang en stijgt lichtjes, maar is gemakkelijk begaanbaar. Dan volgt  nog een steile klim waar we een hoogteverschil van ongeveer 150 meter moeten overbruggen.  Eenmaal op de pas hebben we een adembenemend mooi uitzicht op de Pigne d'Arolla, de Mont Blanc de Cheilon en het stuwmeer.

Bij het zoeken naar een plek waar we ons zouden zetten om even van het prachtig panorama te genieten kregen we de volgende verrassing. Het was ruim dertig jaar geleden dat ik ze voor het laatst gezien had, maar hier groeiden ze nog in overvloed : Edelweiss.  De bloempjes zijn beschermd en ik heb gehoord dat er ooit een vrouw een boette van ongeveer 1.240 Euro heeft gekregen omdat ze een beschermd plantje (het was nog geen Edelweiss) had geplukt. Blijkbaar werpt deze bescherming nu vruchten af.

Even later komt er een jong koppel, met een karrenvracht aan fotografisch materiaal rond hun nek, zich op enkele meters van ons neerzetten. We horen dat het Vlamingen zijn en het gesprek ging, met heel wat Latijnse benamingen, duidelijk over de flora. Maar een Edelweiss hadden ze nog niet opgemerkt. Ik merkte hen op dat ze er bijna recht op zaten en wees hen naar het zeldzame plantje. Als echte paparazzi's werden meteen de grote middelen bovengehaald en klikten de fototoestellen er op los.
Op onze tocht, verder naar beneden, zouden we nog wel enkele plantjes Edelweiss tegenkomen. Het is een aangenaam wandelpad met een wondermooi uitzicht op de Glacier des Ecoulaies. Dan bereiken we het stuwmeer en moeten we nog even de lange en koude tunnels door om weer aan het vertrekpunt te komen. Het was toch een leerrijke, boeiende en verrassende tocht.   

(JVdB)

Routebeschrijving door Chris Logghe

Vertrekpunt: Barrage de la Grand Dixence (Val d'Héremence); 2433 meter (na gondel) of 2141 meter (voor gondel)

Bewegwijzering:
Heel goed aangegeven.  Deze berghut ligt op de route van een rondwandeling: Cab. de Prafleuri - Col des Roux - Cab. La Barma - Grand Dixence

Eindpunt: 2624 meter

Duur: Ongeveer 1 uur (na nemen van de gondel)

Wandeling:
Hoofdzakelijk door een smal dal waar grote en kleine rotsblokken (wegens steenlawines) het uitzicht overheerst.  De berghut is te zien vanaf de helft van het traject.

Moeilijkheidsgraad:
Gemakkelijke wandeling zowel wat duur als hoogteverschillen betreft, waarbij af en toe over rotsen geklauterd moet worden.  Neemt men de gondel niet dan begint de wandeling met een vrij stevige klim van een half uur.

Beoordeling van de wandeling:
Een matig mooie wandeling: het zicht op het Lac is indrukwekkend wanneer je het voor de eerste maal ziet, de wandeling door het smalle dal eentonig.

Beoordeling van het zicht op de cabane:
Matig.  In de verte zijn besneeuwde bergtoppen en gletsjers te zien.

Bijzonderheden:
Vrij recent werd een stuk bijgebouwd aan de berghut waardoor de berghut wat aan charme heeft ingeboet.
Een ideale inloopwandeling.