De ligging van de Täschhütte zorgt ervoor dat je prachtige panorama's te zien krijgt. Hoewel de besneeuwde toppen niet echt nabij zijn en de hut ook niet aan de voet van één of andere gletsjer gelegen is, loont het de moeite om een fotocamera mee te sleuren want de kiekjes die je op deze wandeling voor ogen krijgt zijn bijzonder mooi.

Je kan van  het station in Täsch vertrekken en dan doe je er ongeveer 4 uur over. Ik verkoos om tot Ottavan met de wagen te rijden. Of dit nu een goed idee was, laat ik in het midden, zeker is dat ik herhaaldelijk ben uitgestapt om foto's van de prachtige omgeving te maken, waaronder het gehucht Resti. Ook hier zijn de witte vierduizenders, zoals de Weisshorn en de Zinalrothorn alom tegenwoordig. In Ottavan, waar ook een prachtig kapelletje staat, vertrekt onze wandeling. De weg is breed en slechts zelden stijl. Het is eerder de hoogte die je af en toe naar adem laat snakken. Even rusten en ondertussen genieten van het landschap. Je longen volpompen met  zuivere berglucht, gearomatiseerd met de geur van kruidige alpenweiden.

Als je een beetje ingelopen bent, is de tocht zeker niet zwaar en bereik je na ongeveer één uur en vijfenveertig minuten de hut. De ideale plek om jouw picknick boven te halen en gelijktijdig te genieten van het spektakel dat je geboden wordt. De panorama's zijn werkelijk fenomenaal.

Alphubel, Feechopf, Allalinhorn, Rimpfischhorn, over de Spitzi Flue in de verte zelfs de Monte Rosa en aan de andere zijde de Zinalrothorn, Weissmies en Bishorn, je geraakt er niet op uitgekeken.

De weg terug is dezelfde als deze waar we langs gekomen zijn, tenzij je zin hebt in een ommetje via Weingarten, met nog een stevige klim tot de gletsjer (3.100m) aan de voet van de Alphubel.